Choroba

Psychoza maniakalno-depresyjna

Informacje ogólne

Psychoza maniakalno-depresyjna (MDP), obecnie najczęściej określana jako - choroba afektywna dwubiegunowa (BAR) jest psychiczną nawracającą chorobą o charakterze endogennym, wpływającą na sferę ludzkiej osobowości i przejawiającą się w postaci wyraźnych zmian nastroju, wśród których wyróżnia się okresy manii i depresji, a także fazy przerwy.

  • Mania - niestandardowy stan psychiczny osoby, którego cechą charakterystyczną jest dobry humor, nieskomplikowanie, pobudzenie, poczucie osobistej wyższości, zmniejszona potrzeba odpoczynku itp.
  • Depresja - przeciwieństwem manii jest zaburzenie psychiczne charakteryzujące się obniżonym nastrojem, uczuciem tęsknoty, drażliwości, zaburzeń snu, letargu, tendencji samobójczych itp.
  • Przerwa - wyraźny okres czasu, w którym stan psychiczny osoby z TIR mieści się w normalnym zakresie, a jego aktywność i świadomość zostają w pełni przywrócone.

Jako niezależna patologia to zaburzenie psychiczne zostało po raz pierwszy opisane w 1854 r. Przez dwóch psychiatrów z Francji - J.P. Falre i J.G.F. Bayyarzhe. Co niezwykłe, obaj badacze doszli do zrozumienia tego problemu prawie jednocześnie, ale nadali mu różne nazwy, które odpowiadają jego negatywnym objawom. W pierwszym przypadku chorobę nazwano „okrągła psychoza„a w drugim -”szaleństwo w dwóch formach„. Pomimo wszystkich dowodów i wyników badań, psychiatria tamtych czasów przez prawie 50 lat nie uważała tej patologii za osobną chorobę. Dopiero w 1896 r. Do niemieckiego psychiatry E. Krepelin możliwe było wyodrębnienie tego zaburzenia psychicznego jako prywatnej jednostki nozologicznej i wprowadzenie terminu „psychoza maniakalno-depresyjna«.

Przez dość długi czas ta nazwa była powszechnie akceptowana w psychiatrii, ale w 1993 r., Wraz z wejściem w życie klasyfikatora ICD-10, uznawano ją za nie całkiem poprawną w odniesieniu do pacjentów cierpiących na nią. Chodzi o to, że taka choroba nie zawsze charakteryzuje się zaburzeniami psychotycznymi, a równoważne okresy manii i depresji nie są obserwowane we wszystkich przypadkach. Ponadto słowo „psychoza” w nazwie choroby niekorzystnie wpłynęło na stosunek innych do pacjentów z tą patologią, co samo w sobie negatywnie wpłynęło na ich życie jako całość. Zgodnie z zaleceniami WHO obecnie używana jest bardziej poprawna nazwa, a mianowicie: „choroba afektywna dwubiegunowa„Chociaż wielu ekspertów nadal woli nazywać tę chorobę starym sposobem.

Patogeneza

Do dzisiaj w psychiatrii nie ma holistycznego zrozumienia i definicji granic granicznych tego zaburzenia, ponieważ zespół maniakalno-depresyjny jest dość zmienny i różnorodny. Nie ma również dokładnych danych na temat rozpowszechnienia tej choroby, ponieważ liczne różnice w jej ocenie, diagnozie, a nawet w podejściach do leczenia różnią się znacznie.

Szkoły psychiatryczne w różnych krajach podają różną liczbę zachorowań. Na przykład w psychiatrii domowej tradycyjnie rozróżnia się psychozę depresyjną i psychiczną od nawrotów schizofrenia, który występuje około 2 razy częściej i przewiduje jego rozwój u 0,045% populacji. Zagraniczni eksperci często nie wyznaczają konkretnej granicy między różnymi afektywnymi zaburzeniami psychicznymi i dlatego zauważają wyższy odsetek ich rozpowszechnienia, który stanowi 0,9% populacji w odniesieniu do dwubiegunowego przebiegu choroby i do 9% w odniesieniu do epizodów jednobiegunowych choroby.

Zgodnie z wynikami niektórych badań można zauważyć, że kobiety częściej cierpią z powodu tej patologii. Sama choroba może wystąpić w dowolnym okresie wieku, ale jednocześnie objawia się głównie w młodym (około 20-25 lat) lub już w dojrzałym (po 50 latach) wieku. W niektórych przypadkach, z późnym wykryciem problemu w historii pacjenta, jeden lub więcej usuniętych epizodów choroby, które wyrażają się w epizodach, są wykrywane u młodzieży hipomania lub subdepresjanie wymagające specjalistycznego leczenia. Pomimo faktu, że w większości przypadków zespół maniakalno-depresyjny rozwija się na tle pełnego dobrostanu psychicznego bez wpływu jakichkolwiek czynników zewnętrznych, u wielu pacjentów początek pierwszego ataku wiąże się z wcześniejszą traumą psychiczną. Wszystkie kolejne napady z reguły tracą kontakt z poprzednio doznanym szokiem psychicznym.

Z punktu widzenia psychiatrii głównymi objawami tej choroby są zespoły maniakalne i depresyjne, z których każdy ma swoją własną fazę, która różni się znacznie u różnych pacjentów pod względem nasilenia i czasu trwania. Czas trwania typowego okresu depresji choroby wynosi od 2 do 6 miesięcy, a fazy maniakalne są przeważnie nieco krótsze. Ponadto śledzony jest wyraźny związek choroby z sezonowymi i innymi biorytmami. Wielu pacjentów zauważa napady padaczkowe jesienią lub wiosną. Kobiety często kojarzą swój rozwój z pewnym etapem nurtu cykl menstruacyjny. Przy płytkich depresjach obserwuje się wyraźną zależność od rytmu okołodobowego, co wyraża się ulgą w godzinach wieczornych i wzrostem negatywnych objawów rano bezpośrednio po przebudzeniu. To w szczególności tłumaczy fakt, że większość osób popełnianych z powodu tej patologii samobójstwa wystąpił rano.

Jednocześnie nie ujawniono spójnych wzorów na przemian różnych bolesnych faz pod względem stanu psychicznego. Zatem faza maniakalna może poprzedzać powstawanie depresji, występować po jej zakończeniu lub rozwijać się niezależnie od stanów depresyjnych. U niektórych pacjentów napady depresji są jedynym negatywnym objawem choroby i jako takie okresy manii w zasadzie nie występują przez całe życie (monopolarny typ choroby).

Wyraźne odstępy świadomości (przerwy), które występują pomiędzy poszczególnymi bolesnymi fazami, mogą być bardzo krótkie lub, wręcz przeciwnie, dość długie (do kilku lat). Charakterystyczną cechą tej choroby jest w rzeczywistości absolutne tymczasowe przywrócenie zdrowia psychicznego pacjenta natychmiast po ustaniu jednego z ataków. Nawet w przypadku wielu poprzednich epizodów depresji / manii osoba, która je przekazała, nie wykazuje żadnych znaczących odchyleń umysłowych ani zmian osobowości.

W większości przypadków przeciwnym objawom choroby towarzyszy typowy zespół depresyjny lub charakterystyczny zespół maniakalny. Jednak pacjenci z tą diagnozą często mają atypowe lub „wymazane” typy napadów, z przewagą zaburzeń somatowegetatywnych, hipochondria, senestopatia, obsesje itp. W okresach przejściowych między fazami maniakalną i depresyjną, zamiast przerwy, pacjent może mieć tak zwane mieszane bolesne stany psychiki, takie jak: wściekła mania, szaleństwo, pobudzenie depresji itd.

Większość ekspertów zauważa trzewną niejednorodność bolesnych stanów, które łączy współczesna psychiatria pod pojęciem „psychozy maniakalno-depresyjnej”. Brak jasnego pojęcia o naturze tej patologii i dokładnych przyczyn jej rozwoju nie gwarantuje identyfikacji różnych form tej dolegliwości. Najczęściej uwaga skupia się na zauważalnej różnicy w odmianach przebiegu choroby, objawiającej się dwoma zaburzeniami granicznymi (typ dwubiegunowy z naprzemiennymi epizodami maniakalnymi i depresyjnymi), od opcji choroby, którym towarzyszą tylko epizody depresji (monopolarny typ depresyjny). Występowanie tylko napadów maniakalnych w ramach choroby afektywnej dwubiegunowej bez depresji jest niezwykle rzadkie. Tymczasem należy pamiętać, że nie ma konkretnej granicy między podobnymi typami tej patologii. Czasami początkowy atak hipomanii u pacjenta może wystąpić nawet po 6-7 kolejnych typowych epizodach depresyjnych. Zasadniczo istnieje kilka głównych rodzajów bolesnych stanów, które można zaobserwować przy tej diagnozie.

Psychoza depresyjna

Klasyczny atak depresyjny charakteryzuje się pojawieniem się zahamowania mowy i głębokiej udręki. Wyrażona witalność jest typowa dla depresji endogennej etiologii, innymi słowy, istnieje biologiczna orientacja bolesnych objawów obejmujących nie tylko zaburzenia psychiczne, ale także procesy metaboliczne, hormonalne i somatyczne. Pacjent odczuwa sam w sobie tęsknotę jako fizyczne uczucie ciężkości za mostkiem, tak zwane tęsknota przedsionkowa. Zauważono również hamowanie wszystkich instynktów, a przede wszystkim - apetytu, libido, matczynych uczuć, poczucia samozachowawczości itp. Krytyczna ocena jest znacznie zmniejszona, pacjenci uporczywie angażują się w samooskarżenie i nie słuchają uspokajających argumentów innych. Wyraźne poczucie beznadziejności i wszechstronny pesymizm sprawiają, że pacjenci myślą o samobójstwie i szukają sposobów na jego popełnienie.

Jeśli zaburzenie maniakalno-depresyjne rozwija się w starszym wieku, ataki depresji mogą wystąpić nietypowo. W tym przypadku dominują lęk motoryczny, niepokój, niezręczne względy hipochondrialne, poczucie śmierci całego świata, któremu często towarzyszy płacz i jęki pacjenta (lękliwa depresja, Zespół Cotarda, pobudzenie depresji) Czasami stan przygnębienia wyraża całkowite uczucie obojętności i bezduszności wobec krewnych i przyjaciół (depresyjna depersonalizacja).

Rozpoznanie nietypowej depresji jest niezwykle trudne, ponieważ większość pacjentów nie koncentruje się na obniżaniu nastroju podczas rozmowy z lekarzem. Ich skargi zawierają głównie odniesienia do cierpienia somatycznego. Tacy pacjenci mogą odczuwać objawy bólowe w różnych częściach ciała (stawy, głowa, kręgosłup, okolice serca itp.). Często mają wyrażone charakterystyczne objawy sympatykotonii tachykardia, zaparcia, wzrost ciśnienia krwi, sucha skóra. Bardzo specyficznym objawem jest zaburzenia snu, szczególnie w kontekście nagłego przebudzenia we wczesnych godzinach porannych. Z takimi skargami pacjenci mogą wielokrotnie zwracać się do różnych terapeutów i zgodnie z ich zaleceniami przyjmować różne leki bezskutecznie. Ogólnie takie stany mentalne są nazywane zamaskowana depresjaktóre przy prawidłowej diagnozie w odpowiednim czasie reagują na leczenie przeciwdepresyjne.

Innym odpowiednikiem takich epizodów depresyjnych mogą być okresowe obsesyjne lęki, często naśladujące ataki paniki i zespół obsesyjno-fobiczny. Często opisywane są również ataki depresji, którym towarzyszy niekontrolowane spożycie napojów alkoholowych lub narkotyków.

Zaburzenia maniakalne

Nawet w przypadku dwubiegunowego przebiegu tej choroby ataki maniakalne są krótsze i rzadziej w porównaniu ze stanami depresyjnymi. Objawy charakterystycznej manii objawiają się zwiększoną aktywnością i inicjatywą, aktywną radością, nienaturalnym zainteresowaniem wszystkim, zwiększoną rozpraszalnością, szybkimi procesami myślowymi i hipertroficzną chęcią pomagania innym. Istotna esencja takiego zaburzenia maniakalnego polega na wzmocnieniu wszystkich podstawowych popędów, a mianowicie: zwiększonego apetytu, zmniejszonej potrzeby nocnego odpoczynku, hiperseksualności, ogromnej towarzyskości itp.

Pacjenci mogą wydawać swoje oszczędności w nieoczekiwany sposób, angażować się w wątpliwe związki seksualne, mieć złe nawyki, konflikty z kolegami, a nawet nagle rzucić pracę. Są w stanie wyjść z domu na długi czas bez ostrzeżenia lub sprowadzić zupełnie obcych z ulicy. Nieodpowiednie zachowanie pacjentów z atakiem maniakalnym jest tak zauważalne, że po prostu nie mogą pomóc przyciągnąć uwagi innych, ale sami rzadko zdają sobie sprawę z losowości i absurdu swoich działań. Tacy ludzie uważają się za całkowicie zdrowych, w czym pomaga im ciągły wigor i uczucie przypływu siły spowodowane odchyleniami ich stanu psychicznego.

W przypadku nadmiernego wyrażenia zespołu maniakalnego mowa pacjenta staje się szybka i niezrozumiała (swoiste „słowna okroshka„). Podczas dialogu pacjenci często tracą głos, ale nawet w tym przypadku nadal udowadniają swój punkt widzenia z zapałem, nie zwracając uwagi na chrypkę, ból gardła i ślinę gromadzącą się w kącikach ust. W tym stanie hipermanii pacjenci mają niestabilne koncepcje własnej wielkości, które są dla nich przeszacowane i z reguły szalone pomysły. Nic dziwnego, że diagnoza takich zaburzeń maniakalnych nie jest szczególnie trudna. W fazie maniakalnej pacjenci są zwykle mili dla innych i nie pozwalają na niebezpieczne działania przeciwko nim. Tylko czasami i przez krótki czas mogą wpaść w stan agresywny, któremu towarzyszy wybuchowość i drażliwość (wściekła mania).

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Jak sugerują ich nazwy, dwubiegunowy przebieg choroby obejmuje okresowy rozwój napadów depresji i epizodów manii. Ten typ choroby rozpoznaje się u około 1/3 wszystkich pacjentów z MDP. Wskaźnik zapadalności wśród mężczyzn i kobiet jest odpowiednio wyrażony w przybliżeniu w liczbach 1: 1,2. W tym przypadku istnieje oczywisty związek między patologią a predyspozycjami genetycznymi, to znaczy dziedzicznością pacjenta.

Ryzyko wystąpienia choroby afektywnej dwubiegunowej u dzieci, których rodzice cierpią na tę chorobę, jest 10-15 razy wyższe w porównaniu z dziećmi bez podobnego obciążenia dziedzicznego. U identycznych bliźniąt prawdopodobieństwo rozwoju choroby afektywnej dwubiegunowej wynosi 60-70%, podczas gdy u identycznych bliźniąt wynosi 20%. Interesujący jest również fakt, że wśród pacjentów z tego rodzaju zaburzeniami psychicznymi wielu pacjentów ma wyższe wykształcenie.

Średni wiek pacjentów, u których po raz pierwszy wystąpią objawy tej choroby, zmienia się w ciągu 30 lat, jednak zdarzają się przypadki jej wystąpienia zarówno we wczesnym (do 20 lat), jak i późnym (po 50 latach) wieku. Często początek choroby poprzedza kumulatywna niestabilność afektywna i krótkotrwałe napady depresji, na które pacjent może nie zwracać uwagi.Przed chorobą osoby takie zazwyczaj charakteryzuje się komunikatywnością, wrażliwością emocjonalną, równowagą i aktywnością.

Pierwszy epizod patologiczny w 65–75% przypadków ma charakter depresyjny. Dość często atak ten jest tak poważny, jak to możliwe i często towarzyszy mu gwałtowne zachowanie samobójcze. Pod koniec pierwszego epizodu depresji z reguły istnieje dość długi wyraźny okres świadomości (może trwać kilka lat), który jednak w przeważającej większości przypadków kończy się drugim atakiem. Z czasem u wielu pacjentów wyraźne okresy między poszczególnymi fazami patologicznymi choroby skracają się, co często prowadzi do niepełnosprawność. Ryzyko samobójstwa u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową jest wyższe niż w jednobiegunowym przebiegu choroby.

W praktyce psychiatrycznej zdarzają się rzadkie przypadki MDP, którym na pewnym długim etapie, a nawet przez całe życie pacjenta, nie towarzyszą przerwy. Po ustaniu depresji tacy pacjenci natychmiast przechodzą w fazę manii lub odwrotnie. Ten rodzaj zaburzenia psychicznego jest uważany za najbardziej złośliwy i wymaga specjalnej uwagi od lekarza.

Depresja monopolarna

Charakterystyczną cechą depresyjnego monopolarnego rodzaju choroby jest okresowo rozwijająca się depresja, która nie występuje naprzemiennie z epizodami maniakalnymi. Liczba pacjentów z podobnym przebiegiem MDP jest około dwa razy większa niż liczba pacjentów cierpiących na zaburzenie afektywne dwubiegunowe. U kobiet ten typ patologii występuje 2-3 razy częściej niż u mężczyzn. Dziedziczna natura tego rodzaju choroby jest potwierdzona przez większość psychiatrów, ale nie jest tak jasno określona, ​​jak w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej. Przedbolesne cechy osobowości ludzkiej pacjentów z monopolarnym zespołem depresyjnym nie są jasno określone.

Średni wiek wystąpienia negatywnych objawów tego typu MDP wynosi około 40 lat, choć może rozpocząć się znacznie później. Według różnych źródeł od 25% do 40% pacjentów doświadcza tylko jednego bolesnego epizodu depresyjnego przez całe życie, po którym czują się normalnie. Tymczasem u większości pacjentów napady depresji powtarza się, a wraz z upływem czasu zwiększa się ich częstotliwość i czas trwania. Uważa się, że rokowanie w przebiegu jednobiegunowej choroby depresyjnej w populacji mężczyzn jest nieco gorsze niż w żeńskiej części ludzkości.

Cyklotymia

Cyklotymia jest łagodnym, przewlekłym wariantem MDP, który charakteryzuje się częstą zmianą przeciwstawnych łagodnych zaburzeń afektywnych zwanych - subdepresja i hipomania. Praktyka leczenia takich stanów dowiodła genetycznego związku takich wahań w sferze mentalnej z psychozą dwubiegunową. W szczególności wśród pacjentów z MDP krewnych przypadki rozwoju cyklotymii obserwuje się częściej niż w całej populacji ludzkiej. Bolesne objawy tego wariantu choroby z reguły przejawiają się w młodym, a nawet młodzieńczym wieku (w przybliżeniu w okresie od 15 do 20 lat), ale dość rzadko wyraża się je tak, aby hospitalizować pacjenta i leczyć go w szpitalu. Czas trwania epizodów patologicznych na granicy jest zwykle znacznie krótszy niż w przypadku klasycznego przebiegu MDP, czasami pojedyncze napady trwają tylko kilka dni.

Przyczyną poszukiwania pomocy medycznej przy cyklotymii jest najczęściej zmniejszenie zdolności do pracy pacjenta, objawiające się na tle stanu subdepresyjnego. W fazie hipomanii pacjenci nie rozpoznają własnych odchyleń w psychice, mogą prowadzić nieodpowiedzialny, a czasem aspołeczny styl życia. W tym okresie tacy ludzie często nadużywają alkoholu, pożyczają pieniądze, oszukują małżonka, wydają pieniądze na bezużyteczne zakupy. Na późniejszych etapach rozwoju cyklotymii choroba może przejść do klasycznej psychozy dwubiegunowej.

Stany mieszane

Mieszane epizody afektywne przebiegu MDP są scharakteryzowane jako bolesne stany, podczas których jeden z trzech głównych negatywnych objawów danego zaburzenia granicznego (nastrój, myślenie, aktywność ruchowa) jest przeciwieństwem innych objawów choroby. W ramach ataków depresyjnych takie warunki są niepokojące i pobudzenie depresji, a także depresja z skokami nieodpowiednich pomysłów, a w kontekście faz maniakalnych rozróżnić zahamowany, dysforyczny i bezproduktywna mania. Oprócz mieszanych stanów TIR, rozważane są zaburzenia afektywne, w których następuje gwałtowna (co kilka godzin) zmiana objawów depresji i manii.

Szczególnie często mieszane epizody MDP występują u młodych pacjentów, podczas gdy w 13,9-39,4% przypadków występuje to z klasycznym wzorcem rozwoju choroby (naprzemienne depresje i manię) oraz w 5,1-12,0% przypadków z przewagą depresji boki (naprzemienne depresje z możliwymi atakami hipomanii). Takie warunki są często trudne do zdiagnozowania i źle leczone. Granice między stanem mieszanym a prawdziwą manią są niejasne, ponieważ depresja może kryć się za przejawami manii i jest łatwo wywoływana przez różne okoliczności sytuacyjne.

Szybkie cykle

Ten wariant przebiegu MDP jest trudny do zdiagnozowania i często jest błędnie uznawany przez niedoświadczonych psychiatrów za stan mieszany. Z zaburzeniem afektywnym o charakterze szybko zmieniającym się, u pacjenta dochodzi do więcej niż 4 napadów granicznych (manii / depresji) lub mieszanych epizodów w ciągu jednego roku, które są oddzielone krótkimi przerwami lub zakończone odwróceniem stanu chorobowego (natychmiastowa zmiana jednej fazy afektywnej na przeciwną). W przypadku tej postaci choroby każdy atak depresyjny trwa co najmniej 2 tygodnie, wszystkie fazy maniakalne lub mieszane trwają co najmniej 7 dni, a epizody hipomanii - co najmniej 4 dni. W niektórych przypadkach można również zaobserwować „ultraszybką” zmianę cyklu, która charakteryzuje się rozwojem 4 lub więcej napadów afektywnych w ciągu 1 miesiąca.

W przypadku pacjentów cierpiących na MDP z szybką zmianą cykli indywidualne rokowanie przebiegu choroby jest niekorzystne, ponieważ często są oporne na leczenie i charakteryzują się niskim stopniem zgodności. Szybki nawrót napadów afektywnych u wielu pacjentów występuje z powodu nadmiernego przyjmowania leki przeciwdepresyjnezdolny do spowodowania odwrócenia faz granicznych.

Klasyfikacja

W praktyce klinicznej psychiatrzy zwykle stosują klasyfikację TIR, opartą na przewadze określonego zaburzenia biegunowego w psychice człowieka, czyli stanach depresyjnych lub maniakalnych, a także cechach ich przemienności.

W przypadku, gdy pacjent wykazuje tylko jeden typ zaburzenia afektywnego na granicy, zdiagnozowano u niego jednobiegunowy typ patologii, który z kolei dzieli się na:

  • okresowa mania - występuje naprzemiennie tylko maniakalne ataki (niezwykle rzadkie);
  • okresowa depresja - obserwuje się tylko powtarzające się ataki depresyjne.

Jeśli dana osoba ma, do pewnego stopnia, oba afektywne stany patologiczne, jest klasyfikowana jako pacjent z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, w którym wyróżnia się następujące rodzaje chorób:

  • poprawnie przeplatane - mierzone okresowe powtarzanie epizodów depresyjnych i maniakalnych, oddzielone przerwami;
  • niepoprawnie przepleciony - niesystematyczna naprzemiennie napady depresji i manii, oddzielone przerwami (można zaobserwować dwa lub więcej kolejnych epizodów jednego z zaburzeń afektywnych);
  • podwójnie - jeden z granicznych stanów patologicznych (depresja lub mania) zostaje natychmiast zastąpiony podobnym epizodem, bez przerwy;
  • okrągły - uporządkowana zmiana kolejnych depresji i manii, bez przerw.

Z kolei może istnieć inna klasyfikacja według DSM-IV (amerykański podręcznik na temat zaburzeń psychicznych), która dzieli zaburzenie afektywne dwubiegunowe na dwa typy:

  • BAR typu I - w trakcie choroby odnotowuje się ataki zarówno manii, jak i depresji;
  • BAR typu II - podczas choroby epizody depresji są wyraźne, ale nie ma oczywistych ataków manii (być może rozwój stanów hipomaniakalnych).

Powody

Prawdziwe przyczyny rozwoju różnych objawów MDP nie zostały jeszcze w pełni ustalone, jednak naukowcy sugerują, że ta patologia występuje w połączonych skutkach endogennych (dziedzicznych) i egzogenicznych (środowiskowych) okoliczności. Jednocześnie czynniki genetyczne odgrywają kluczową rolę, a zewnętrzny negatywny efekt służy jedynie jako czynnik wyzwalający chorobę.

Nie było jeszcze możliwe dokładne określenie, w jaki sposób dziedziczony jest TIR. Niektórzy eksperci podejrzewają, że tylko jeden gen bierze udział w przekazywaniu informacji, inni obwiniają grupę genów, inni uważają, że całość narusza porządek fenotypowania. Istnieją fragmentaryczne dowody, które sugerują zarówno na korzyść poligenicznego, jak i na korzyść monogenicznego dziedziczenia. Nie można również całkowicie wykluczyć możliwości przenoszenia różnych postaci tej choroby przy użyciu różnych genów lub ich kombinacji.

Psychotyp osobowości schizoidalnej (monotonia emocjonalna, aktywność samotna, tendencja do racjonalizacji itp.), Temperament statotymiczny (pedanteria, uporządkowanie, odpowiedzialność itp.), Temperament melancholiczny (wysoka wrażliwość, ograniczenie przejawów emocjonalnych, zwiększone zmęczenie) są uważane za zwiększone czynniki ryzyka MDP. itp.), a także zwiększony niepokój, niestabilność emocjonalna i nadmierna podejrzliwość.

Ostatnio pojawiły się nowe informacje na temat związku między rozwojem MDP a płcią pacjenta. Wcześniej uważano, że ta choroba często prześladuje kobiety, podczas gdy współczesne badania pomogły ustalić, że jest to prawdą tylko w odniesieniu do zaburzeń monopolarnych, podczas gdy dwubiegunowy przebieg choroby w większości przypadków występuje u mężczyzn. Niemniej jednak prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń psychicznych u kobiet wzrasta w okresach odchyleń w normalnym tle hormonalnym (w czasie miesiączkana etap poporodowyw menopauza) Ryzyko precyzyjnego MDP jest znacznie zwiększone u kobiet, które po rozwiązaniu ciąży cierpią na jakiekolwiek zaburzenia psychiczne.

Jednocześnie istnieje wiele dowodów na występowanie MDP bez widocznych przyczyn wewnętrznych lub zewnętrznych, chociaż może to być po prostu związane z trudnościami w diagnozowaniu choroby. Wśród czynników zewnętrznych, które są w stanie rozpocząć proces rozwoju tej patologii, są: alkoholizm, napięcie nerwoweprzewlekłe choroby psychorthavm.

Objawy psychozy maniakalno-depresyjnej

Główne negatywne objawy psychozy maniakalno-depresyjnej pojawiają się u pacjenta tylko w okresach manii lub depresji i są całkowicie nieobecne w fazie przerwy.

Objawy psychozy maniakalnej

Zachowanie maniakalne jako całość łączy się z trzema podstawowymi objawami, które przejawiają się zwiększonym nastrojem, a także pobudzeniem ruchowym i mową. Takie poważne objawy są całkowicie niezależne od środowiska pacjenta i środowiska. Na przykład pacjent może być niezwykle wesoły podczas pogrzebu przyjaciela lub krewnego. Z reguły wyróżnia się 5 etapów epizodu maniakalnego, każdy z nich ma swoje bolesne objawy.

Etapy maniiObjawy
Hipomaniak
  • dobry humor;
  • aktywna mowa pełna;
  • poprawa apetytu;
  • uczucie radości;
  • zwiększona rozpraszalność;
  • lekkie osłabienie potrzeby snu.
Wyraźna mania
  • wyraźne podniecenie mowy;
  • minimalna potrzeba nocnego odpoczynku;
  • krótkie wybuchy gniewu;
  • niezdolność do koncentracji;
  • świadomość własnej wielkości;
  • natychmiastowa zmiana tematu w dialogu;
  • wyczuwalne podniecenie motoryczne.
Szalona Furia
  • wzmocnienie wszystkich negatywnych oznak ciężkiej manii;
  • zaburzenia w ruchach;
  • niespójna i niezrozumiała mowa.
Sedacja ruchowa
  • postępujące osłabienie podniecenia motorycznego;
  • podniecenie mowy i zwiększony nastrój są zachowane.
Reaktywny
  • stopniowy powrót psychiki do normy;
  • pogorszenie nastroju (czasami znaczące).

W niektórych przypadkach epizod manii można ograniczyć tylko do etapu hipomaniakalnego, który z czasem przechodzi z czasem w fazę reaktywną.

Objawy zaburzeń depresyjnych

Charakter objawów zaburzenia depresyjnego jest wprost przeciwny do objawów manii. Główne negatywne objawy choroby w tym przypadku podsumowuje klasyczna triada, która obejmuje: zahamowanie myślenia, ciągłe obniżenie nastroju, powolny ruch. Epizod depresyjny przechodzi przez 4 kolejne etapy rozwoju, które rosną wraz z postępem depresji.

Etapy depresjiObjawy
Początkowa
  • obniżony nastrój;
  • zmniejszona witalność;
  • trudności z zasypianiem;
  • niewielki spadek wydajności.
Rosnące
  • wyraźne obniżenie nastroju;
  • opóźnienie ruchów;
  • uczucie lęku;
  • utrata apetytu;
  • widoczne pogorszenie wydajności;
  • bezsenność
  • opóźnienie mowy.
Wyraźny
  • odmowa jedzenia;
  • ciągłe silne uczucie niepokoju i tęsknoty;
  • samobiczowanie;
  • powolna i cicha mowa;
  • przedłużony pobyt w jednej pozycji;
  • odpowiedzi jednosylabowe;
  • skłonności samobójcze i możliwe próby.
Reaktywny
  • stopniowy powrót psychiki do normy;
  • witalność jest nieco osłabiona.

U niektórych pacjentów z depresją może wystąpić omamy, które przejawiają się głównie w postaci „głosów” nadających o beznadziejności obecnej sytuacji.

Z kolei depresyjna faza TIR może wystąpić na kilka sposobów, z których najczęstszymi są:

  • zwykła depresja - charakteryzuje się klasyczną triadą objawów negatywnych, bez urojenia;
  • depresja hipochondrialna - Zwykłym objawom towarzyszy delochium hipochondrialne (poczucie zagłady);
  • Zespół Cotarda - zespół objawów, który łączy depersonalizację, lękową depresję, derealizację i nihilistyczne majaczenie hipochondrialne;
  • pobudzenie depresji - Wyróżnia go niespokojny i ponury nastrój w połączeniu z mową i podnieceniem motorycznym;
  • depresja znieczulająca - Bolesna psychicznie nieczułość pacjenta, który jest pewny absolutnej utraty wszystkich emocji (miłości, radości, przyjemności itp.).

Należy pamiętać, że objawy maniakalne choroby są znacznie mniej niebezpieczne dla pacjenta niż objawy depresyjne, ponieważ często powodują popełnianie przez osoby bardzo niewłaściwych czynów, aż do samobójstwa.

Testy i diagnostyka

Zgodnie z formą ustaloną w psychiatrii, aby zdiagnozować pacjenta z MDP, musi on mieć co najmniej 2 napady afektywne w przeszłości.Jednocześnie jeden z nich musi koniecznie mieć charakter maniakalny (manię, hipomanię) lub, w skrajnych przypadkach, charakter mieszany. To właśnie ta okoliczność pozwala psychiatrze postawić tę diagnozę i rozpocząć leczenie patologii.

Jednak w praktyce profesjonalny lekarz powinien wziąć pod uwagę nieporównywalnie większą liczbę punktów, które mogą wskazywać na obecność pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową. W szczególności z pewnością musi prześledzić możliwe przyczyny genetyczne choroby, ustalić warunki jej rozwoju, szczegółowo porozmawiać z krewnymi pacjenta, zebrać szczegółową historię medyczną itp. Można zastosować specjalne testy i skale w celu określenia nasilenia stanu chorobowego i oceny nasilenia epizodów depresji / manii. Na przykład podczas wstępnego badania stosuje się prosty test na psychozę maniakalno-depresyjną, składający się z kilkudziesięciu przygotowanych pytań, na które odpowiedzi pomogą specjalisty w postawieniu prawidłowej diagnozy. Nawiasem mówiąc, w naszych czasach takie testy można nawet przeprowadzać online w Internecie, tym samym potwierdzając lub odrzucając podejrzenia dotyczące stanu własnej psychiki.

Ponadto psychiatra powinien wyraźnie odróżnić MDP od szeregu innych patologicznych stanów ludzkiej psychiki. Tak więc w przypadku wykrycia zaburzeń psychotycznych u pacjenta należy wykluczyć zaburzenie schizoafektywne i ja schizofrenia. Epizody depresji TIR należy oddzielić depresja psychogennaoraz ataki hipomanii spowodowane zwykłym podnieceniem, które rozwijało się z powodu przyjmowania substancji psychoaktywnych i / lub banalnego braku snu. Ponadto w momencie diagnozy konieczne jest odróżnienie tej choroby od różnych zaburzeń osobowości i lękowych psychozy i nerwica, psychopatia a nawet z różnych zależności. Wraz z rozwojem choroby u nastolatków ważne jest, aby nie mylić TIR z zaburzenia hiperkinetyczneoraz w podeszłym wieku z patologiami afektywnymi i otępieniepowstające z powodu zmian organicznych w mózgu.

Jednocześnie lekarz musi wziąć pod uwagę wtórne objawy kliniczne wskazujące na możliwe zaburzenie afektywne dwubiegunowe lub inne zaburzenia psychiczne i zwrócić uwagę na obecność pacjenta:

  • pewien psychotyp;
  • pełne okresy przerw;
  • zaburzenia w układzie hormonalnym;
  • organiczne patologie OUN (urazy / operacje mózgu, guzy itp.);
  • fakty związane z nadużywaniem alkoholu i / lub narkotyków;
  • poprzednia trauma.

Leczenie

Leczenie łagodnych postaci MDP (hipomanii / depresji) może odbywać się w warunkach ambulatoryjnych pod stałym nadzorem specjalisty i bliskich krewnych pacjenta. W przypadku ciężkiego przebiegu tej choroby, szczególnie z zaobserwowanymi tendencjami samobójczymi, zaleca się leczenie stacjonarne w klinice psychiatrycznej. W obu przypadkach głównym zadaniem psychiatry jest ustabilizowanie stanu psychicznego pacjenta we wszystkich epizodach nieodpowiedniego nastroju, a także przeniesienie jego bolesnego stanu do fazy uporczywej remisji.

Lekarze

Specjalizacja: psychiatra / psychoterapeuta

Kuzniecow Andriej Nikołajewicz

2 recenzje4,000 rub.

Petrova Anna Viktorovna

1 recenzja 1500 rub.

Kuptsova Daria Olegovna

1 recenzja 1500 rubli więcej lekarzy

Leki

KarbamazepinaLamotryginaOlanzapinaKwetiapinaKlozapinaRysperydonFluoksetynaWenlafaksynaCitalopramParoksetynaMirtazapinaEscitalopramHaloperidol

Będą one głównie stosowane do leczenia i dalszego zapobiegania obu fazom granicznym MDP sole litu (głównie w formie węglan), przeciwpadaczkowy oznacza(Karbamazepina, walproiniany, Lamotrygina itp.) i niektóre nietypowe leki przeciwpsychotyczne (Olanzapina, Kwetiapina itp.).

Wszystkie te leki są sklasyfikowane jako normotymiczne i z natury są stabilizatorami ludzkiego nastroju. W ciężkich przypadkach ich złożone stosowanie jest dozwolone, ale nie zaleca się łącznego stosowania dwóch lub więcej leków z tej samej grupy (na przykład dwóch leków przeciwpsychotycznych).

Aby z reguły zatrzymać patologiczne epizody afektywne choroby, „agresywna farmakoterapia„Ma na celu zapobieganie powstawaniu opornych stanów chorobowych u pacjenta. Innymi słowy, terapia rozpoczyna się od wyznaczenia dość wysokich dawek niezbędnych leków i skupiając się na samopoczuciu pacjenta, szybko zwiększa je do najbardziej optymalnych dawek odpowiednich do leczenia konkretnego przypadku choroby.

Jednocześnie przy takim leczeniu przeciwdepresyjnym lub przeciw maniakalnym choroby afektywnej dwubiegunowej lekarz musi zachować szczególną ostrożność, aby zapobiec odwróceniu faz patologicznych, czyli szybkiemu przejściu jednego ataku afektywnego na przeciwny z powodu objawów negatywnych (na przykład manii w depresję). Taka inwersja bolesnych cykli jest w istocie zmianą kołowego przebiegu choroby (uporządkowana zmiana kolejnych depresji i manii, bez przerw), która, jak się przewiduje, będzie najbardziej niekorzystna dla pacjenta i prowadzi do pogorszenia jego ogólnego stanu.

Karbamazepina, walproiniany i sole litu udowodnili swoją skuteczność zarówno w zapobieganiu, jak i leczeniu obu faz granicznych MDP (manii i depresji), ale ich największą skuteczność odnotowano w leczeniu epizodów maniakalnych i podczas leczenia podtrzymującego. Dane z 48 randomizowanych badań rzetelnie potwierdziły, że leczenie wszystkich rodzajów zaburzeń afektywnych za pomocą soli litu znacznie zmniejsza częstotliwość samobójstw i ogólną śmiertelność. Ten efekt tego leku tłumaczy się nie tylko faktem prowadzenia ogólnej terapii choroby, ale także zdolnością litu do zmniejszania impulsywności i agresywności pacjenta.

Narkotyki Lamotrygina okazał się nieskuteczny w leczeniu objawów manii i przez pewien czas był wykorzystywany tylko do terapii i dalszego zapobiegania depresji. Jednak ostatnio skuteczność tego leku w MDP została co do zasady podważona, ponieważ niektóre początkowo niepublikowane badania wskazują na jego raczej niski współczynnik skuteczności.

Skuteczność aplikacji leki przeciwpsychotyczne (leki przeciwpsychotyczne) można śledzić tylko w krótkich odstępach czasu w leczeniu ataków maniakalnych, podczas gdy sole litu są skuteczne nawet w przypadku długotrwałego leczenia. Leki przeciwdepresyjne można stosować tylko w epizodach depresji i bez wątpienia w połączeniu z normotymicznymi. Trzy leki z grupy wykazały skuteczność w monoterapii stanów depresyjnych. nietypowe leki przeciwpsychotyczne (Kwetiapina, Olanzapina, Lurazidon), jednak tylko dwa pierwsze z nich były skuteczne w profilaktycznym leczeniu wszystkich wariantów przebiegu choroby (depresja / manii, stany mieszane). Jednak w odniesieniu do korzyści / ryzyka Olanzapina mniej korzystne niż sole litu. Uważa się również, że leki przeciwpsychotyczne należy stosować tylko w przypadku wyraźnych zjawisk psychotycznych i nadmiernego podniecenia.

Należy pamiętać, że skuteczność leczenia MDP w dużej mierze zależy od liczby wcześniej przeniesionych epizodów patologicznych choroby. Zatem przepisywanie leków bezpośrednio po pierwszym ataku maniakalnym jest około dwa razy bardziej skuteczne niż leczenie rozpoczęte po serii zdarzeń afektywnych na granicy. Na przykład w przypadku monoterapii z Olanzapinazalecany jako lek pierwszego rzutu w leczeniu manii i razem z Fluoksetyna i depresje, pozytywna reakcja u pacjentów z 1–5 wcześniejszymi epizodami maniakalnymi wynosiła 52–69%, a podczas leczenia podtrzymującego osiągnęła 10–50%. Wpływ tego samego leku w leczeniu pacjentów z 5 lub więcej atakami manii w wywiadzie był zauważalnie niższy i wynosił odpowiednio 29–59% i 11–40%. Jednak pomimo zastosowania Olanzapinaprawdopodobieństwo podwójnego napadu granicznego u pacjentów z więcej niż 5 epizodami afektywnymi podwaja się. Podczas leczenia podtrzymującego ryzyko nawrotu również wzrasta o 40–60% u pacjentów z 1-5, 6-10 i więcej niż 10 bolesnymi epizodami. Ponieważ dane z innych badań dowodzą związku odsetka nawrotów choroby z pozostałymi objawami negatywnymi, nieprzestrzeganiem schematu leczenia i współistniejących chorób, czynniki te również zasługują na szczególną uwagę lekarza, ponieważ są one po prostu niezbędne do skutecznego długoterminowego leczenia i jego pozytywnego wyniku.

Dość często oporne typy choroby afektywnej dwubiegunowej zmuszają lekarza do uciekania się do polifarmacji (jednoczesne podawanie wielu leków). Czasami w takich przypadkach ilość przyjmowanych przez pacjenta leków osiąga nadmierne limity, w tym nawet leki z tej samej grupy klinicznej i farmakologicznej. Na przykład w takim schemacie terapii może być zaangażowanych jednocześnie sześć leków, a dwa z nich będą benzodiazepinyi pozostałe dwa leki przeciwpsychotyczne. Tego rodzaju spotkania z reguły są nieuzasadnione, a czasem szkodliwe. W tej sytuacji bardziej racjonalnym rozwiązaniem będzie stopniowe wycofywanie kilku identycznych leków i krytyczna ocena skuteczności pozostałych leków. Najlepiej jest uwzględnić maksymalnie 3 leki psychotropowe związane z różnymi grupami farmakologicznymi w schemacie leczenia MDP (na przykład może to być 1 przeciwpsychotyczne, 1 normotymiczny a jeśli to konieczne 1 lek przeciwdepresyjny).

Terapia epizodów depresyjnych

Debata wśród psychiatrów na temat celowości stosowania leków przeciwdepresyjnych w leczeniu epizodów depresyjnych wywołanych przez TIR nie zakończyła się dotychczas. Jednym z głównych powodów tego sporu jest zdolność tych leków do wywołania stanu niestabilności emocjonalnej u pacjentów z depresją, a nawet przeniesienia choroby do fazy maniakalnej. Ponadto dowody na skuteczność terapii przeciwdepresyjnej i przeciwstawne im leki normotymiczne są różnie interpretowane przez lekarzy. Opierając się na tej samej bazie danych, niektórzy eksperci twierdzą, że informacje na temat skuteczności leków przeciwdepresyjnych w leczeniu depresyjnych ataków MDP są raczej niejasne, podczas gdy inni, przeciwnie, zauważają wiele dowodów na skuteczność leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z normotymetykami. Pomimo takich różnic w opracowywaniu podejść terapeutycznych do terapii MDP różne leki normotymiczne były i pozostają lekami z wyboru zgodnie z zaleceniami medycyny opartej na dowodach, a jeśli pacjent zidentyfikuje objawy depresyjne, najpierw zaleca się optymalizację ich dawek.

Niemniej jednak większość wytycznych klinicznych zachowuje rolę leków przeciwdepresyjnych w leczeniu depresyjnych objawów MDP, ale zaleca się stosowanie ich przez możliwie najkrótszy czas i w połączeniu z normotimikami, które mogą zapobiec odwróceniu faz. Taki potencjał ma przede wszystkim Karbamazepina i Okskarbazepina, sole litu, walproiniany i nietypowe leki przeciwpsychotyczne.

Co więcej, wiele normotimików wykazuje własną skuteczność przeciwdepresyjną, a także pomaga przezwyciężyć oporność organizmu ludzkiego na same leki przeciwdepresyjne. W szczególności, zgodnie z badaniem z 2007 roku, za pomocą tego leku Lamotrygina możliwe jest leczenie epizodu depresyjnego MDP bez wywoływania manii / hipomanii lub mieszanych i szybko cyklicznych stanów patologicznych. Jedno z badań w tym kierunku sugeruje, że łączne stosowanie dwóch normotimików, mianowicie preparatu litu i jednego z leków przeciwdrgawkowych, nie jest gorsze pod względem skuteczności w leczeniu objawów depresyjnych przy kompleksowym leczeniu przeciwdepresyjnym i normotymicznym, ale jest nieco gorzej tolerowane przez pacjentów .

W praktyce klinicznej, gdy pacjent przyjmuje wysokie dawki Karbamazepina lub sole litu, może wystąpić pewne problemy związane z tolerancją tych leków. Ponadto może powodować intensywne i / lub długotrwałe stosowanie tych dwóch leków niedoczynność tarczycy, co z kolei prowadzi do afektywnej niestabilności psychiki ludzkiej. Ponadto pewne wady są typowe dla soli litu, związane z trudnością w określeniu wymaganej dawki terapeutycznej i ograniczonym oknem terapeutycznym, które umieszczają leki z tej serii w kategorii potencjalnie niebezpiecznych i toksycznych leków o wielu negatywnych skutkach ubocznych.

W przeciwieństwie do Karbamazepina i sole litu, walproinian sodu nie narusza funkcjonalności tarczycy. Ponadto, lek ten ma właściwość zmniejszania częstości stanów bolesnych fazowych w trakcie choroby z szybką zmianą cykli granicznych. Tylko dla tego leku w psychiatrii daje wyraźne zalecenie dotyczące przymusowego zwiększenia dawek iz tego powodu walproinian sodu znajduje się na szczycie listy leków stosowanych przede wszystkim w celu zapobiegania rozwojowi epizodów maniakalnych i depresyjnych. Według niektórych raportów walproinian sodu służy jako lek z wyboru w zatrzymywaniu niepokojących objawów w okresie prodromalnym i przedłużonym okresie fazy depresyjnej choroby, gdzie wykazuje najlepsze wyniki.

Z atypowych leków przeciwpsychotycznych stosowanych głównie w leczeniu MDP jako środków normotymicznych Klozapina, Kwetiapina, Rysperydon i Olanzapina. Ostatni lek z tej listy jest szczególnie skuteczny w połączeniu z lekiem przeciwdepresyjnym. Fluoksetyna. W leczeniu prawie wszystkich ataków depresyjnych, a nawet depresji opornej, stosuje się lek złożony Symbiaxktóry obejmuje oba Fluoksetynawięc Olanzapina.

Należy pamiętać, że przyjmowanie atypowych leków przeciwpsychotycznych może prowadzić do niewydolności metabolicznej z ryzykiem rozwoju zaburzeń sercowo-naczyniowych, cukrzyca i otyłość, a także powodować takie działania niepożądane, jak: zaburzenia pozapiramidowenadmierne senność, sedacjarosnąca koncentracja prolaktyna. Z kolei warto zauważyć, że rozwija się przy przyjmowaniu niektórych nietypowych leków przeciwpsychotycznych (głównie amisulpryd i Rysperydon) hiperprolaktynemia, w przypadku długotrwałego leczenia, może samo w sobie przyczyniać się do powstawania depresyjnych i niespokojnych zaburzeń psychicznych.

Kolejny lek z grupy atypowych leków przeciwpsychotycznych - ArypiprazolCzęsto stosuje się go także w leczeniu depresyjnych stanów MDP, jednak niektóre dane dotyczące racjonalności jego powołania w tych okresach choroby są niejednoznaczne. Pomimo tego, że w porównaniu z odpowiednikami ma nieporównywalnie mniejszą liczbę skutków ubocznych (głównie są one ograniczone podniecenie lub bezsenność), jego tolerancja przez wielu pacjentów pozostawia wiele do życzenia.

W większości oficjalnych zaleceń dotyczących schematów leczenia MDP odnotowano skuteczność terapii skojarzonej z użyciem normotimików i leków przeciwdepresyjnych w zakresie zatrzymywania negatywnych objawów depresji w fazie rozszerzonej. Jednocześnie wyniki poszczególnych ukierunkowanych badań wskazują na niespójność faktu produktywności takiej kombinacji leków. Faktem jest, że wiele wcześniej przeprowadzonych badań, które wykazały słabą, a nawet zerową skuteczność leków przeciwdepresyjnych w tym zaburzeniu psychicznym, po prostu nie zostały opublikowane ani celowo zniekształcone. Niektórzy psychiatrzy zalecają mianowanie leków przeciwdepresyjnych na MDP tylko w przypadkach, gdy stan depresyjny u pacjentów poddawanych terapii lekowej z grupy normotymików utrzymuje się przez długi czas. Uważa się również, że stosowanie tylko małych dawek leków przeciwdepresyjnych zapobiega nagłemu przejściu pacjenta z fazy depresyjnej do stanu patologicznego o mieszanym, maniakalnym lub szybkim cyklu.

Podobnie jak w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej i jednobiegunowego przebiegu MDP, wybór leków przeciwdepresyjnych należy przeprowadzić w zależności od obrazu klinicznego depresji. W przypadku niewłaściwego wyboru takiego leku, bez uwzględnienia jego działania uspokajającego lub stymulującego, leczenie może prowadzić do pogorszenia stanu pacjenta. Zatem z odpowiednimi objawami uspokajające działanie leku przeciwdepresyjnego może zmniejszyć koncentrację i zwiększyć hamowanie psychomotoryczne (wyczerpanie, letarg, senność itp.), a stymulująca aktywność leku, wręcz przeciwnie, jest w stanie zaostrzyć już istniejący stan lękowy i lękowy oraz pogorszyć skłonności samobójcze.

W przypadku klasycznej depresji typu melancholijnego, któremu towarzyszy uczucie tęsknoty, zmniejszonej motywacji i apatii, a także depresji adynamicznej, przejawiającej się hamowaniem ruchowym i ideatorem, należy preferować stymulujące leki przeciwdepresyjne, takie jak: Fluoksetyna, bupropion, milnacipran, Wenlafaksyna i ich analogi. Lek wykazał dobre wyniki w leczeniu takich stanów depresyjnych. Citalopram, chociaż dotyczy to leków przeciwdepresyjnych o wyważonym, a nie stymulującym działaniu. Natomiast w przypadku depresji, której głównymi objawami są uczucie lęku i niepokoju, wskazane jest stosowanie uspokajających leków przeciwdepresyjnych, takich jak: Paroksetyna, Mirtazapina, Escitalopram.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą wywołać przejście w manię u pacjentów z depresyjnym stadium MDP. Inhibitory MAO i SSRI znacznie rzadziej prowadzi do odwrócenia granic afektywnych faz. W szczególności, według jednego badania, w leczeniu epizodu depresyjnego klasycznego zaburzenia afektywnego dwubiegunowego imipramina, wpływ na inwersję wystąpił w około 25% przypadków. Kolejna metaanaliza skutków ubocznych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych wykazała 11-38% szansy na to, że depresja przerodzi się w manię, gdy zostaną podjęte.

Odwrócenie epizodów afektywnych wywołane zastosowaniem leków przeciwdepresyjnych jest uważane za czynnik obciążający w stosunku do ogólnego przebiegu MDP. Zgodnie ze współczesną koncepcją tej choroby liczba wcześniejszych napadów granicznych może określać stopień ryzyka przyszłych zaostrzeń, innymi słowy - „jedna faza wywołuje inną fazę”. Przypadki inwersji, które wystąpiły w wyniku zastosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, są bezpośrednio zależne od dawek tych leków i zwiększają się wraz ze wzrostem. Ponadto te środki terapeutyczne są w stanie znacznie skrócić okresy przerw, a przy niekontrolowanym stosowaniu w około 25% przypadków prowadzi do rozwoju mieszanych lub szybkich cyklicznych zaburzeń afektywnych.

Terapia epizodów maniakalnych

Główną rolę w leczeniu maniakalnych objawów MDP odgrywają już znane normy (Karbamazepina, sole litu, kwas walproinowy) Narkotyki Lamotrygina, który czasami jest stosowany w leczeniu zaburzeń depresyjnych tej choroby, w tym przypadku jest uważany za nieskuteczny, ale mimo to można go przepisać w celu zwiększenia remisji lub zapobiegania kolejnym epizodom maniakalnym. W celu względnie szybkiego wyeliminowania maniakalnych i mieszanych objawów MDP, w niektórych przypadkach może być konieczne przepisanie atypowych leków przeciwpsychotycznych, które często są łączone z kwasem walproinowym i / lub solami litu.

Nie zaleca się stosowania typowych leków przeciwpsychotycznych w leczeniu manii, ponieważ w znacznym stopniu przyczyniają się one do pojawienia się zespołu niedoboru neuroleptycznego, inwersji faz (przejście do depresji) i rozwoju zaburzeń pozapiramidowych. W szczególności to ostatnie powikłanie może prowadzić do powstania pacjenta z MDP późne dyskinezy nieodwracalne, a zatem niepełnosprawne. Prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń pozapiramidowych istnieje również w leczeniu epizodów maniakalnych za pomocą niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych (arypiprazol, Rysperydon), ale w tym przypadku jest znacznie niższa. Ponadto lek arypiprazol z chorobą afektywną dwubiegunową może powodować akatyzja, co również musi wziąć pod uwagę lekarz przy wyborze leków.

Według metaanalizy zastosowanie typowych leków przeciwpsychotycznych (np. Chlorpromazyna, Haloperidol itp.) w leczeniu napadów maniakalnych charakteryzuje się znacznie niższą skutecznością w porównaniu z terapią solami litu. W klasycznym przebiegu manii preparaty litu wykazują lepsze wyniki, zarówno pod względem zatrzymywania objawów negatywnych, jak i dalszego zapobiegania fazom, podczas gdy typowe leki przeciwpsychotyczne w rzeczywistości nie wpływają na mechanizm przebiegu fazy patologicznej.

Terapia szybkiego cyklu

W leczeniu szybkich cyklicznych zaburzeń afektywnych, z wyboru lekami są wyraźnie normotyki, które w ramach stosunku skuteczności do bezpieczeństwa okazały się najlepsze. Wybierając konkretny środek terapeutyczny z tej grupy, niektórzy psychiatrzy stawiają przede wszystkim leki przeciwdrgawkowe, podczas gdy inni wolą sole litu.

W takim przypadku należy zrezygnować ze stosowania typowych leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych, ponieważ te pierwsze znacznie zwiększają ryzyko wystąpienia przewlekłych objawów pozapiramidowych, a te drugie znacznie zwiększają prawdopodobieństwo odwrócenia afektu. Ze względu na szybki cykliczny charakter MDP leki przeciwdepresyjne nie powinny być stosowane nawet w połączeniu z normotimikami i tylko w przypadku wyraźnych tendencji samobójczych ich krótkotrwałe podawanie jest dopuszczalne.

Procedury i operacje

Oczywiście leczenie farmakologiczne MDP jest warunkiem zatrzymania negatywnych objawów zaburzeń afektywnych i prawdopodobnie całkowitego przejścia pacjenta w stan uporczywej remisji. Jednak w ramach ogólnej terapii nie należy zapominać o innych technikach wspomagających i terapeutycznych, które mogą złagodzić bolesne objawy tej patologii i poprawić jakość życia pacjenta. Obecnie wyróżnia się trzy towarzyszące techniki, które pozwalają wzmocnić farmakoterapię MDP, a mianowicie: Procedury TMSrecepcja Kwasy Omega 3 i psychoterapia.

Procedury TMS

Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna Jest to nieinwazyjna i bezbolesna metoda ekspozycji na krótkofalowe impulsy magnetyczne na tkankę kory mózgowej, która do pewnego stopnia osłabia przebieg afektywnych epizodów MIS.

Kwasy Omega 3

Podczas leczenia MDP i podczas przerwy pacjent powinien spożywać jak najwięcej kwasy omega 3przyczyniając się do łagodzenia stanów depresyjnych, normalizacji nastroju i zapobiegania nawrotom.

Psychoterapia

W leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych psychoterapia Jest to właśnie narzędzie, które pomaga pacjentom zrozumieć przyczyny choroby, rozpoznać pierwsze oznaki ataku afektywnego i poradzić sobie z endogennymi i egzogennymi czynnikami stresowymi, które naruszają ich zdrowie psychiczne. W szczególności podczas sesji psychoterapeutycznych pacjenci uczą się umiejętności kontrolowania negatywnych objawów choroby, pomagania im w adaptacji w społeczeństwie i miejscu pracy, wpajania nawyków przestrzegania schematu i właściwego przyjmowania niezbędnych leków itp. Jeśli pewne sytuacje rodzinne lub wydarzenia życiowe służą pacjentowi jako okoliczności zaostrzające przebieg TIR, psychoterapia ma na celu wyeliminowanie tych czynników za pomocą systemu kontroli własnych uczuć i emocji, co pozwala zmniejszyć liczbę nawrotów w przyszłości.

Najczęściej stosowane jako specyficzne metody psychoterapii w MDP społeczny, behawioralne poznawcze, interpersonalne terapia i terapia zgodności. Okazało się to szczególnie skuteczne w tym zakresie psychoterapia rodzinna, którego celem jest nie tylko pomoc samemu pacjentowi, ale także jego rodzinie i przyjaciołom w takich aspektach TIR, jak:

  • przyjęcie wysokiego prawdopodobieństwa ataków afektywnych w przyszłości;
  • integracja doświadczeń związanych z wahaniami nastroju;
  • świadomość potrzeby leczenia i zapobiegania chorobie;
  • identyfikacja i eliminacja stresujących zdarzeń wywołujących nawroty;
  • rozróżnienie między cechami osobowości pacjenta a objawami jego zaburzenia;
  • przywrócenie relacji z innymi po epizodzie afektywnym.

Zapobieganie

Profilaktyczne leczenie MDP ma przede wszystkim na celu zapobieganie nawrotom zaburzeń afektywnych, zapobieganie tendencjom samobójczym i innym poważnym powikłaniom, a także poprawę jakości całego życia pacjenta. Na tym etapie leczenie uzależnienia od narkotyków ogranicza się do dalszego przyjmowania leków z grupy normotymiczne, a metody psychoterapii koncentrują się na rozwoju i wspieraniu długoterminowych więzi zawodowych i społecznych.

U dzieci

W niektórych przypadkach dwubiegunowe zaburzenia psychiczne mogą rozwinąć się w dzieciństwie i okresie dojrzewania, a najczęściej w obecności tej choroby u jednego lub obojga rodziców. W porównaniu z dorosłymi pacjentami z MDP, w których napady afektywne są w większości przypadków wyraźnie rozróżniane, młodzi pacjenci często doświadczają niewiarygodnie szybkiej zmiany epizodów depresyjnych i maniakalnych, czasami kilka razy dziennie.

U młodych ludzi objawy manii objawiają się głównie nadmierną drażliwością i nagłymi wybuchami gniewu, a nie podnieceniem i euforią, jak u dorosłych. Mieszane stany patologiczne, które trudno jest dokładnie zdiagnozować, są również dość powszechne.

Sytuację MDP u dzieci i młodzieży pogarsza fakt, że zaburzenia afektywne dwubiegunowe w tym wieku trudno odróżnić od innych problemów nieodłącznie związanych z okresem dorastania i przystosowania społecznego. Na przykład objawy MDP, takie jak drażliwość i agresywność, są również charakterystyczne dla tego stanu nadpobudliwość, zaburzenie deficytu uwagi, zaburzenia zachowania, a czasem może wskazywać na spożywanie alkoholu, narkotyków lub rozwój innych poważnych zaburzeń psychicznych, w tym schizofrenia.

W tej sytuacji klucz do sukcesu terapii będzie bezpośrednio zależeć od prawidłowej diagnozy. Wszystkie dzieci i młodzież cierpiące na odchylenia behawioralne lub emocjonalne muszą zostać zbadane przez psychiatrę i, jeśli to konieczne, poddane specjalistycznym testom. Każde dziecko, które wykazuje skłonności samobójcze, powinno być traktowane bardzo poważnie i powinno natychmiast otrzymać wykwalifikowaną pomoc.

W czasie ciąży

Obecność diagnozy MDP u obojga lub jednego z rodziców nie jest uważana za absolutne przeciwwskazanie do poczęcia dziecka, jednak ryzyko wystąpienia tej choroby w przyszłości w tym przypadku naprawdę znacznie wzrasta.

Leczenie zaburzeń afektywnych u kobiet w ciąży powinno być prowadzone przez wąskiego specjalistę, biorąc pod uwagę nie tylko zaobserwowane objawy, ale także fakt urodzenia dziecka. W takich warunkach należy bardzo ostrożnie podchodzić planowanie ciąży i przeglądać terapię na każdym jej etapie. Przyszła matka powinna zachować szczególną ostrożność w przepisywaniu jakichkolwiek leków stosowanych w leczeniu MDP, ponieważ wszystkie one mogą negatywnie wpływać na rozwijający się płód. Korekta kursu terapeutycznego podczas ciąży i później laktacja zobowiązane do przeprowadzenia indywidualnie, po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych badań.

Konsekwencje i powikłania

Ciężkie przypadki MDP często prowadzą do niepełnosprawności, a zatem niepełnosprawność.

Ponadto w fazie ciężkiej depresji pacjent może zaszkodzić swojemu zdrowiu, a nawet popełnić samobójstwo, a podczas szaleńczej furii może stanowić zagrożenie dla innych i dla siebie (wypadki).

Trwające leczenie MDP może spowodować rozwój zaburzenia sercowo-naczyniowe, cukrzyca, otyłość i inne poważne patologie. Ponadto problemy są dość powszechne wśród pacjentów z MDP alkoholizm, uzależnienie i inne uzależnienia społeczne.

Prognoza

Pomimo faktu, że w okresie przerwy funkcje psychiczne pacjenta są w pełni przywrócone, ogólnie długoterminowe rokowanie przebiegu MDP nie może być uznane za korzystne. Nawroty niektórych epizodów afektywnych występują w około 90% przypadków, a ciągły przebieg choroby bez przerw obserwuje się średnio u 30% pacjentów, co samo w sobie stawia tę chorobę na równi z najcięższymi patologiami psychicznymi.

Lista źródeł

  • Snezhnevsky A.V., Smulewicz. A. B., Tiganov A. S., Vartanyan M. E. i inni. Psychoza maniakalno-depresyjna // Handbook of Psychiatry / Editor-compiler: V. D. Moskalenko. - 2. edycja, poprawiona i uzupełniona. - M .: Medicine, 1985. - 416 s.
  • Kostyukova E.G., Mosolov S.N. Współczesna diagnostyka i terapia choroby afektywnej dwubiegunowej: od badań naukowych do praktyki klinicznej // Biologiczne metody leczenia zaburzeń psychicznych (medycyna oparta na dowodach - praktyka kliniczna) / Wyd. S.N. Mosołowa. - Moskwa: Wydawnictwo „Myśl społeczno-polityczna”, 2012 r. - S. 491–528. - 1080 s. - 1000 kopii.
  • Aleksandrov A. A. Diagnoza i leczenie pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową: podręcznik szkoleniowy. - Mińsk: Ministerstwo Zdrowia Republiki Białorusi. Państwowa Instytucja „Białoruska Akademia Medyczna Kształcenia Podyplomowego”, 2007.
  • Clinical Guide to Mental Disorders / Ed. D. Barlow. Tłumaczenie z angielskiego, ed. profesorowie E.G. Eidemiller. - 3. edycja - St. Petersburg: Peter, 2008. - 912 s.
  • Choroba afektywna dwubiegunowa: diagnoza i leczenie. - wyd. S.N. Mosołowa. - MEDpress-inform, 2008 r. - 384 s.

Popularne Wiadomości

Kategoria Choroba, Następny Artykuł

Czy sport jest dobry w krytyczne dni?
Książka informacyjna

Czy sport jest dobry w krytyczne dni?

Jeśli kobieta nie ma chorób ginekologicznych i przeciwwskazań do ćwiczeń, treningu nie można anulować. Warto zmniejszyć liczbę powtórzeń ćwiczeń i czas treningu. Jeśli jesteś osłabiony po chorobie lub nie tolerujesz zbyt dobrze ćwiczeń fizycznych, możesz ćwiczyć pilates lub jogę.
Czytaj Więcej
Jak utrzymać wagę po diecie
Książka informacyjna

Jak utrzymać wagę po diecie

Informacje ogólne We współczesnym świecie istnieje niesamowita ilość różnorodnych diet i specjalnych systemów żywieniowych, dzięki którym można skutecznie zmniejszyć masę ciała w pewnym okresie. Jednak żaden z tych systemów nie gwarantuje, że po jego zakończeniu dodatkowe funty nie będą stopniowo wracać.
Czytaj Więcej
Chemia gospodarcza i zdrowie ludzi
Książka informacyjna

Chemia gospodarcza i zdrowie ludzi

Informacje ogólne Chemia gospodarcza w życiu współczesnego człowieka zajmuje tak ważne miejsce, że bez niego nie wyobraża sobie swojej codziennej egzystencji. Wiele takich narzędzi jest używanych w życiu codziennym, ich różnorodność jest po prostu niesamowita: proszek do prania; różnorodne detergenty i środki czyszczące do kuchni i łazienki; chemia do mycia naczyń; środki do czyszczenia lusterek, okien, szkła; środki do czyszczenia dywanów; odświeżacze powietrza; środki odstraszające owady.
Czytaj Więcej