Choroba

Wstrząs kardiogenny (niewydolność lewej komory)

Informacje ogólne

Ostra niewydolność lewej komory (wstrząs kardiogenny) - Ostra niewydolność serca, wynikająca z naruszenia funkcji skurczowej i / lub dysastolicznej lewej komory. VLSH charakteryzuje się żywymi objawami klinicznymi zastoju żylnego w krążeniu płucnym. Zespoły kliniczne objawiające ostrą niewydolność lewej komory:

  • wstrząs kardiogenny;
  • ostre serce płucne;
  • obrzęk płuc

Najczęstszym i najcięższym wariantem kursu jest obrzęk płuc, co objawia się wyraźnym wzrostem duszności w spoczynku.

Wstrząs kardiogenny i niewydolność lewej komory to ostry stan patologiczny, w którym układ sercowo-naczyniowy nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego przepływu krwi do organizmu. Tymczasowo potrzebny poziom perfuzji można osiągnąć przy wyczerpanych rezerwach, a następnie rozwija się dekompensacja. Ten stan jest zwykle przypisywany najcięższej postaci zaburzenia czynności serca - niewydolności serca klasy 4. Śmiertelność może osiągnąć 60-100%.

Wstrząs kardiogenny najczęściej występuje w krajach o słabo rozwiniętej medycynie prewencyjnej, wysokim odsetku patologii sercowo-naczyniowej i braku zaawansowanej opieki.

Patogeneza

Mechanizmy patogenetyczne związane z ostrym, krytycznym upadkiem ciśnienie krwi a następnie osłabienie przepływu krwi w narządach i tkankach. Czynnikiem wiodącym nie jest sam niedociśnienie, a mianowicie zmniejszenie krwi krążącej w naczyniach w pewnym okresie czasu. Reakcje kompensacyjno-adaptacyjne są wyzwalane w odpowiedzi na upośledzoną perfuzję.

Ciało kieruje wszystkimi rezerwami rezerwowymi, aby zapewnić odżywianie ważnych narządów: mózgu i serca. Jednocześnie mięśnie szkieletowe, kończyny i skóra mają niedobór tlenu. W odpowiedzi obwodowe naczynia włosowate i tętnice są spazmatyczne. Wszystko to prowadzi do aktywacji układów neuroendokrynnych, woda i jony sodu są zatrzymywane w organizmie i rozwija się. kwasica.

Diureza może spaść do wartości 0,5 ml / kg na godzinę lub mniej. Pacjenci są diagnozowani skąpomocz, bezmocz, układ wątroby jest zaburzony, rozwija się niewydolność wielonarządowa. Nadmierne rozszerzenie naczyń jest zauważane na późniejszych etapach i jest wywoływane przez wydanie cytokiny i kwasica.

Klasyfikacja

Klasyfikacja odbywa się zgodnie z mechanizmami patogenetycznymi. Nie można określić rodzaju wstrząsu kardiogennego na etapie przedszpitalnym. Etiologia choroby, którą można ustalić tylko w warunkach szpitalnych, pomaga określić wybór metod leczenia. Śmiertelność z błędną diagnozą wynosi 70–80%. Możliwe opcje wstrząsu:

  • Odruch Wszystkie zaburzenia związane są z silnym bólem. Możliwe jest zdiagnozowanie choroby już z niewielką ilością uszkodzeń, ponieważ rozmiar ogniska nekrotycznego nie zawsze odpowiada nasileniu zespołu bólowego.
  • Prawdziwy kardiogenny. Rozwija się natychmiast po ostrym zawale mięśnia sercowego i charakteryzuje się obszerną zmianą martwiczą. Funkcja pompowania serca gwałtownie spada, maleje objętość krwi. Obserwuje się charakterystyczny kompleks objawowy. Śmiertelność jest dość wysoka - 50%.
  • Aktywny. Najniebezpieczniejsza odmiana. Jest podobny do prawdziwego szoku kardiogennego, ale czynniki patogenetyczne są znacznie bardziej wyraźne. Praktycznie nie podlega korekcie medycznej. Bardzo wysoka śmiertelność - 95%.
  • Szok arytmiczny. Jest uważany za najbardziej korzystny prognostycznie. Pojawia się w wyniku zaburzeń rytmu i przewodzenia. Wstrząs arytmiczny może rozwinąć się z blokiem AV 2 i 3 stopnie, napadowy częstoskurcz, całkowity blok poprzeczny. Wszystkie objawy znikają w ciągu 1-2 godzin po przywróceniu rytmu.

Zmiany patologiczne powstają stopniowo, stopniowo. Zwyczajowo wyróżnia się 3 etapy szoku:

  • Rekompensata Łagodne niedociśnienie, zmniejszenie objętości minutowej i zmniejszenie perfuzji na poziomie obwodowym są charakterystyczne. Centralne krążenie krwi zarządza i utrzymuje krążenie krwi. Pacjent jest przytomny i skarży się na ból w sercu, zawroty głowy, bóle głowy. Etap kompensacji jest całkowicie odwracalny.
  • Dekompensacja Charakterystyczny jest bogaty kompleks objawów. Perfuzja krwi w sercu i mózgu jest zmniejszona, a poziomy ciśnienia krwi są krytycznie niskie. Pacjent może być nieprzytomny lub osłupiać. Nie ma nieodwracalnych zmian, ale pozostało tylko kilka minut do ich rozwoju. Tworzenie moczu jest zmniejszone z powodu osłabienia nerkowego przepływu krwi.
  • Etap nieodwracalnych zmian. Przejście do etapu końcowego jest charakterystyczne. Obecna symptomatologia nasila się, pojawiają się zmiany martwicze w narządach wewnętrznych, obserwuje się wyraźne niedokrwienie mózgu i naczyń wieńcowych. Pacjenci są diagnozowani DIC, wybroczyny są wylewane na skórę, wewnętrzne krwawienie.

Przyczyny wstrząsu kardiogennego

Zespół rozwija się w wyniku krytycznego zmniejszenia minutowej szybkości wyrzutu, gwałtownego spadku kurczliwości lewej komory, co ostatecznie prowadzi do niewydolności krążenia. Wymagana ilość krwi nie dostaje się do narządów i tkanek, rozwija się tlen niedotlenienie, głód, spadki ciśnienia krwi, rozwijają się charakterystyczne objawy kliniczne.

Powody, dla których może rozwinąć się wstrząs kardiogenny:

  • Zawał mięśnia sercowego. Jest to główny i główny powód rozwoju wstrząsu kardiogennego. Zawały serca stanowią 80% wszystkich przypadków wstrząsu kardiogennego. Zespół rozwija się głównie z dużymi ogniskowymi urazami mięśnia sercowego, przezściennymi atakami serca z uszkodzeniem 40-50% masy serca. Zespół nie rozwija się przy niewielkich ogniskowych atakach serca, ponieważ pozostałe kardiomiocyty całkowicie uzupełniają pracę uszkodzonej części mięśnia sercowego.
  • Zapalenie mięśnia sercowego. Patogeneza rozwoju zespołu polega na tworzeniu przeciwciał sercowych, porażce kardiomiocytów za pomocą zakaźnych toksyn i czynników. Wstrząs, który prowadzi do śmierci, obserwuje się w 1% przypadków poważnie postępującego zakaźnego mięśnia sercowego spowodowanego przez pneumokoki, gronkowce, wirusy opryszczka i Koksaki.
  • Zatrucie truciznami kardiotoksycznymi. Reserpine, Klonidyna, glikozydy nasercowe, związki fosforoorganiczne i środki owadobójcze niekorzystnie wpływają na funkcjonowanie mięśnia sercowego w przypadku przedawkowania. Obserwuje się spadek minutowej objętości krwi, zmniejsza się częstotliwość skurczów serca, aktywność serca jest osłabiona.
  • Masywna choroba zakrzepowo-zatorowa. Kiedy gałęzie tętnicy płucnej dużego kalibru są zablokowane przez zakrzep, rozwija się ostra niewydolność prawej komory z powodu wyraźnego zaburzenia przepływu krwi w płucach. Niewydolność naczyniowa rozwija się z powodu zaburzeń hemodynamicznych, które są spowodowane przez przepełnienie prawej komory i przekrwienie w niej.
  • Tamponada serca. Stan zagrażający życiu może się rozwijać zapalenie serca i serca, zapalenie osierdzia, urazy klatki piersiowej, rozwarstwienie aorty. Przy nadmiernym gromadzeniu się płynu w worku osierdziowym praca serca staje się trudniejsza, przepływ krwi jest zakłócany i rozwijają się warunki wstrząsu.
  • Niezwykle rzadko może rozwinąć się stan patologiczny z pęknięciem mięśnia sercowego, wadami przegrody międzykomorowej, dysfunkcją mięśni brodawkowych, zatorami, zaburzenia rytmu serca.

Czynniki, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia katastrof sercowo-naczyniowych:

  • cukrzyca;
  • zaawansowany wiek;
  • miażdżyca;
  • kryzysy nadciśnieniowe;
  • chronicznie występujące arytmie;
  • nadmierna aktywność fizyczna.

Objawy wstrząsu kardiogennego

Na samym początku pacjenci zauważają wyraźny zespół bólowy o charakterze kardiogennym. Objawy kliniczne wstrząsu kardiogennego w ich lokalizacji i odczuciach są podobne do zawału mięśnia sercowego.

Pacjenci zauważają ból za mostkiem zwężającej się natury z promieniowaniem na lewe ramię, łopatkę i szczękę. Po prawej stronie praktycznie nie ma naświetlania bólu.

Objawy niewydolności lewej komory

Charakterystyczny niewydolność oddechowa, co objawia się częściową lub całkowitą utratą zdolności z niezależnym swobodnym oddychaniem (lęk, cofnięcie skrzydeł nosa i włączenie mięśni pomocniczych w akty oddychania, strach przed śmiercią). Jeśli się rozwija pęcherzykowy obrzęk płuc, następnie pacjent ma różowawą, białą pianę z ust. Pacjent przyjmuje pozycję wymuszoną, pochyla się do przodu i opiera ręce na krześle.

Nastąpił spadek ciśnienia skurczowego do 80-90 mm RT. Art. i poniżej. Impuls może spaść do 20-25 mm RT. Art. Rejestruje się wyraźny tachykardię z częstością akcji serca 100-110 uderzeń na minutę, odczuwa się słabe napięcie i wypełnia się nitkowaty puls. Częstotliwość skurczów można zmniejszyć do 45-50 uderzeń na minutę. Powłoki nabierają bladego odcienia, w dotyku stają się wilgotne i zimne. Pacjenci skarżą się na poważne osłabienie, utratę siły. Diureza jest zmniejszona lub całkowicie zatrzymana. Na tle szoku świadomość jest zaburzona, otępienie, rozwija się śpiączka.

Testy i diagnostyka

Rozpoznanie wstrząsu kardiogennego opiera się na badaniu fizykalnym, instrumentalnym i laboratoryjnym. Podczas badania zewnętrznego kardiolog lub resuscytator zwraca uwagę na zewnętrzne objawy choroby:

  • pocenie się
  • bladość
  • marmurkowatość skóry.

Obiektywna diagnostyka obejmuje:

  • Badanie fizykalne pacjenta. Charakterystyczny spadek ciśnienia krwi do 90 50 mm RT. Art. i poniżej częstość tętna może spaść poniżej 200 mm Hg. Niedociśnienie może być nieobecne w początkowych stadiach choroby, co tłumaczy się uruchomieniem zdolności kompensacyjnych organizmu. Dźwięki serca są stłumione, a podczas słuchania płuc zauważane są wilgotne, małe bąbelki.
  • Elektrokardiografia. Na EKG, w standardowych 12 odprowadzeniach, rejestrowane są charakterystyczne objawy zawału mięśnia sercowego: przesunięcie odcinka ST; spadek amplitudy fali R; ujemna fala T. Dodatkowo można zarejestrować blokady przedsionkowo-komorowe, extrasystole.
  • Testy i badania laboratoryjne. Ocenia się stężenie elektrolitów, troponiny, mocznika, kreatyniny, enzymów wątrobowych, glukozy. Już w pierwszych godzinach po zawale mięśnia sercowego wzrasta poziom troponin I i T. Podejrzewa się niewydolność nerek na podstawie wzrostu stężenia mocznika, sodu i kreatyniny. Wraz z reakcją układu wątrobowo-żółciowego wzrasta aktywność enzymów wątrobowych.

Konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej wstrząsu kardiogennego i omdlenia wazowagalnego, rozwarstwiony tętniak aorty. W przypadku omdlenia w EKG nie ma specyficznych charakterystycznych zmian; pacjent ma w przeszłości stres psychiczny lub ból. W przypadku rozwarstwienia aorty zespół bólowy jest zauważany wzdłuż kręgosłupa i utrzymuje się przez kilka dni, może być podobny do fali.

Leczenie

Pacjenci z podejrzeniem wstrząsu kardiogennego i ostrej niewydolności serca są pilnie hospitalizowani w 24-godzinnym szpitalu na oddziale kardiologicznym. Zespół karetki pogotowia, który obsługuje to połączenie, musi mieć resuscytator. Na etapie przedszpitalnym podejmowane są działania w celu zapewnienia dostępu do żyły centralnej i obwodowej. Jest organizowany tromboliza i dotlenienie zgodnie ze wskazaniami. Po przyjęciu do szpitala kontynuowana jest terapia zainicjowana przez lekarzy zespołu pogotowia ratunkowego.

Lekarze

Specjalizacja: Kardiolog / Terapeuta

Petrova Lana Alexandrovna

brak recenzji 1150 rub.

Mikheeva Ekaterina Sergeevna

2 recenzje750 rub.

Timbay Valentina Leonidovna

1 recenzja 1100 rubli więcej lekarzy

Leki

FurosemidNoradrenalinaAmiodaronReopoliglyukinLidokainaKlopidogrel

Medyczna korekcja zaburzeń

Skuteczne jest wprowadzenie diuretyków pętlowych w celu złagodzenia obrzęku płuc. Nitrogliceryna zmniejsza obciążenie wstępne serca. Przy CVP poniżej 5 mm Hg. Art. i brak objawów obrzęku płuc, wykonuje się terapię infuzyjną. Objętość infuzji uważa się za wystarczającą, jeśli wskaźnik ten osiągnie 15 jednostek.

Powołanie kardiotoniki, leki przeciwarytmiczne (Amiodaron), hormony steroidowe, narkotyczne środki przeciwbólowe. Wskazanie do stosowania przez strzykawkę perfuzyjną Noradrenalina jest ciężkie niedociśnienie. Kardiowersja stosowany w przypadku uporczywych zaburzeń rytmu serca. W ciężkiej niewydolności oddechowej wykonuje się wentylację mechaniczną.

Procedury i operacje

W leczeniu pacjentów ze wstrząsem kardiogennym dostępne są takie zaawansowane opcje opieki, jak:

  • sztuczna komora;
  • kontrpulsacja balonu wewnątrzaortalnego;
  • balonowa angioplastyka.

Terminowa opieka chirurgiczna zwiększa szanse pacjenta na przeżycie.

Pomoc doraźna w przypadku wstrząsu kardiogennego

Leczenie wstrząsu kardiogennego należy rozpocząć jak najwcześniej i możliwie jak najskuteczniej. Od tych dwóch składników zależy życie pacjenta.

Algorytm awaryjnego wstrząsu kardiogennego:

  • Połóż pacjenta na płaskiej poziomej powierzchni i, jeśli to możliwe, podnieś stopę.
  • Zapewnij maksymalny dostęp tlenu: otwórz okno, rozpnij oddychające ubranie.
  • Podaj tlen (algorytm zakłada podawanie przez cewnik nosowy lub specjalną maskę).
  • Znieczulaj pacjenta. W przypadku szoku odruchowego i zawału mięśnia sercowego można na przykład stosować środki odurzające, Morfina, który podaje się powoli dożylnie, uprzednio rozpuszczony w soli fizjologicznej.
  • Opieka w nagłych wypadkach polega na przywróceniu objętości krążącej krwi i przepływu krwi poprzez wprowadzenie roztworu Reopoliglyukin. Jeśli nie ma dodatniej dynamiki, ciśnienie krwi wzrasta przez wprowadzenie 0,1% roztworu Atropina w dawce 0,5-1 ml.

Działania powinny mieć na celu wyeliminowanie przyczyn, które wywołały rozwój szoku. W komorowych zaburzeniach rytmu stosuje się leki przeciwarytmiczne Lidokaina. Jeśli jest nieskuteczny, defibrylacja jest zorganizowana. Z zawałem mięśnia sercowego, terapią przeciwpłytkową i trombolityczną za pomocą leków Aspiryna, Klopidogrel, Alteplaza.

Zapobieganie

Zapobieganie polega na zapobieganiu rozwojowi zawału mięśnia sercowego, stanowiącego poważne zagrożenie dla życia zaburzenia rytmu serca, choroba zakrzepowo-zatorowa, zapalenie mięśnia sercowego i urazowe uszkodzenia serca. Skutecznie przechodząc badania lekarskie, badania profilaktyczne, utrzymując zdrowy tryb życia. Kiedy pojawią się pierwsze oznaki katastrofy sercowo-naczyniowej, należy natychmiast wezwać zespół pogotowia ratunkowego.

Konsekwencje i powikłania. Przyczyna śmierci

Niewydolność lewej komory jest znana z ogromnego powikłania - niewydolności wielonarządowej. Zmiany dotyczą pracy układu nerkowego, wątroby, zaburzone jest normalne funkcjonowanie układu trawiennego.

Niewydolność narządów ogólnoustrojowych rozwija się w wyniku braku określonego leczenia w odpowiednim czasie lub gdy choroba jest zbyt ciężka, gdy podjęte środki są nieproduktywne. Główne objawy to:

  • zapach surowego mięsa z ust;
  • wymioty z „fusów kawy”;
  • gwiazdy na skórze;
  • niedokrwistość
  • obrzęk jarminicznych żył.

Przyczyną śmierci jest martwica lewej komory serca, aw konsekwencji niewydolność wielu narządów.

Prognoza

Prognoza jest niekorzystna. Śmiertelność jest niezwykle wysoka - 50%. Przy zapewnieniu opieki medycznej na czas liczba ta spada do 30–40%. Wśród pacjentów, którzy przeszli operację (przywrócenie drożności uszkodzonych naczyń krwionośnych serca), przeżycie jest znacznie wyższe.

Lista źródeł

  • Wstrząs kardiogenny: aktualne aspekty leczenia. Mironkov A.B., Pryamikov A.D., Tsvetkov R.S., Abashin M.V. Anestezjologia i resuscytacja krążeniowo-oddechowa. - 2014. - Nr 1
  • Standardy leczenia wstrząsu kardiogennego: kwestie kontrowersyjne i nierozwiązane / Litovsky I.A., Gordienko A.V. // Biuletyn Rosyjskiej Wojskowej Akademii Medycznej. - 2016 - nr 3 (55)
  • Wstrząs kardiogenny: Podręcznik / Golub I.E., Sorokina L.V. - 2011 r.

Obejrzyj wideo: Objawy choroby - wielomocz i zwiększone pragnienie (Listopad 2019).

Popularne Wiadomości

Kategoria Choroba, Następny Artykuł

Alergia na kurz
Choroba

Alergia na kurz

Informacje ogólne Alergia na kurz jako typowy proces immunopatologiczny wyraża się przez reakcje nadwrażliwości układu odpornościowego podczas interakcji i ponownego kontaktu z egzoalergenem, w tym przypadku z kurzem domowym, budowlanym lub innymi rodzajami pyłu. ICD-10 otrzymał kod T78.
Czytaj Więcej
Niedoczynność przytarczyc
Choroba

Niedoczynność przytarczyc

Informacje ogólne Niedoczynność przytarczyc to choroba, która rozwija się w ludzkim ciele w wyniku braku hormonu przytarczyc lub z naruszeniem wrażliwości receptora na tkanki. Substancja ta jest wytwarzana przez przytarczyce. Aktywność przytarczyc zmniejsza się z różnych przyczyn u osób w każdym wieku (według statystyk chorobę obserwuje się u 0,3-0,4% populacji).
Czytaj Więcej
Epidermofitoza stóp i pachwinowa naskórka
Choroba

Epidermofitoza stóp i pachwinowa naskórka

Informacje ogólne Epidermofitoza stóp jest chorobą występującą obecnie u mieszkańców wszystkich krajów świata.Dlatego zwyczajowo nazywa się całą grupę chorób grzybiczych, które charakteryzują się ogólną lokalizacją, a także podobnymi objawami i objawami. Choroba występuje u osób w każdym wieku, ale bardzo rzadko jest diagnozowana u dzieci.
Czytaj Więcej
Echinococcus echinococcosis
Choroba

Echinococcus echinococcosis

Informacje ogólne W ostatnich latach w strukturze zachorowalności ludności Federacji Rosyjskiej stale rośnie odsetek chorób pasożytniczych, w tym bąblowicy. Częstość występowania bąblowicy waha się między 0,5-3 przypadków / 100 tys. Populacji. Przypadki choroby zarejestrowano w 73 jednostkach wchodzących w skład Federacji Rosyjskiej, a maksymalną częstość występowania obserwuje się w regionach Magadan, Karachay-Cherkess, Orenburg, Kurgan, Tiumeń i Kamczatka, okręgach autonomicznych Koryak i Chukot, w Republice Sakha.
Czytaj Więcej