Choroba

Krwawienie

Informacje ogólne

Krwawienie to wylanie krwi do narządów wewnętrznych lub środowiska zewnętrznego. W naszym ciele znajduje się 4-5 litrów krwi: 60% znajduje się w naczyniach, a 40% w magazynie. Utrata 1/3 objętości krwi jest niebezpieczna dla ludzkiego życia, ale jeśli szybko upłynie, ofiara może umrzeć z mniejszą stratą. Oznacza to, że ważnym wskaźnikiem stanu pacjenta jest nie tylko objętość, ale także szybkość utraty krwi. Krwawieniu z szybkim krwotokiem zawsze towarzyszy zapaść, a jeśli występuje powolny krwotok, mogą nie wystąpić objawy.

Zwykle układ hemostatyczny utrzymuje stan ciekły krwi i utrzymuje ją w łóżku naczyniowym. W przypadku uszkodzenia ściany naczyniowej natychmiast uruchamiane są mechanizmy zatrzymujące krwawienie. Zaangażowana jest ściana naczyniowa, płytki krwi i układ krzepnięcia (czynniki krzepnięcia osocza).

Ale w przypadku rozległych obrażeń lub obrażeń to nie wystarczy. Spontaniczne krwawienie z naczyń włosowatych, małych tętnic i żył może się zatrzymać, a obfite krwawienie jest niebezpieczne dla życia ofiary. Co zrobić, jeśli krwawienie się otworzyło? W końcu zatrzymanie go na czas jest czasem kluczowe dla ratowania życia. W związku z tym ważne jest prawidłowe określenie rodzaju krwawienia i udzielenie pierwszej pomocy.

Patogeneza

Głównym ogniwem w patogenezie utraty krwi jest zmniejszenie objętości krążącej krwi. Przy małej utracie krwi lub dużej, ale powoli rozwijającej się, możliwe jest utrzymanie normalnych wskaźników ciśnienia. Dzieje się tak z powodu faktu, że skurcz małych naczyń (tętniczek) powstaje odruchowo, a ton współczulnego układu nerwowego wzrasta odruchowo. Przy masywnej utracie krwi BCC zmniejsza się z powodu zmniejszenia przepływu krwi żylnej do serca i zmniejszenia objętości krążenia krwi. Na początkowych etapach wzrost częstości akcji serca i wzrost siły skurczów utrzymują niewielką objętość krążenia krwi, ale następnie stopniowo się zmniejszają. Siła tętna na etapie końcowym jest zmniejszona.

Utrata krwi wpływa na funkcję mięśnia sercowego - zmniejsza się szybkość skurczu. Wraz ze spadkiem ciśnienia zmniejsza się przepływ krwi w tętnicach wieńcowych - postępuje niedotlenienie mięśnia sercowego i przewodzenie serca jest upośledzone, co jest ważne dla rokowania.

Kiedy dochodzi do utraty krwi, pojawiają się przetoki tętniczo-żylne, a część krwi przechodzi do żyłek przez zespolenia, omijając naczynia włosowate. Jednocześnie dopływ krwi do mięśni, skóry i nerek pogarsza się, ale krew wraca łatwiej do serca - wspomagany jest rzut serca i zaopatrzenie mózgu. Ten mechanizm kompensuje spadek krwi do 10% bez zmiany ciśnienia i pracy serca. Zgodnie z innym mechanizmem zachowanie hemodynamiki zachodzi z powodu dostania się do krwiobiegu płynu i białka z przestrzeni śródmiąższowych. Utrata krwi z pewnością wpływa na mikrokrążenie, ponieważ wraz ze spadkiem ciśnienia do 50 mm RT. Art. zastój (zastój) odnotowuje się w naczyniach włosowatych, a na końcowym etapie pojawiają się w nich mikrozakrzepy.

Przy spadku ciśnienia do 50 mm RT. Art. nerkowy przepływ krwi zmniejsza się o jedną trzecią, a zatem maleje diurezaktóry zatrzymuje się przy ciśnieniu 40 mm RT. Art. Spowolnienie nerkowego przepływu krwi odnotowuje się kilka dni po utracie krwi. Jeśli utrata krwi nie zostanie całkowicie zastąpiona, istnieje niebezpieczeństwo niewydolność nerek.

Przy ciężkiej utracie krwi dostarczanie tlenu przez tkanki gwałtownie spada, dochodzi do głodu tlenu, a przede wszystkim cierpi na ośrodkowy układ nerwowy. W ciele, w związku z niedotlenienieniedotlenione produkty metaboliczne gromadzą się i rozwijają kwasica (najpierw skompensowany, a następnie nieskompensowany).

Równolegle w ciele aktywowane są mechanizmy kompensacyjne: krzepnięcie krwi jest przyspieszone. Jednak jest jednocześnie aktywowany i fibrynoliza (rozpuszczanie skrzepów krwi i skrzepów fibryny, które występuje pod działaniem enzymów proteolitycznych osocza). Przy niewystarczających mechanizmach kompensacyjnych w warunkach długotrwałego spadku ciśnienia utrata krwi przechodzi w poważny i nieodwracalny stan - wstrząs krwotocznyktóre mogą trwać wiele godzin.

Klasyfikacja krwawienia

Rodzaje krwawienia w zależności od uszkodzonego naczynia:

  • Tętnicze
  • Żylne
  • Kapilarna
  • Parenchymal
  • Mieszane (tętniczo-żylne).

Z przepływem:

  • Ostry
  • Przewlekłe

Według pochodzenia:

  • Nie traumatyczne.
  • Traumatyczne.

W miejscu przepływu krwi:

  • Wewnętrzny (ukryty).
  • Odkryty.
  • Reklama pełnoekranowa.

Poniżej rozważamy, jakie rodzaje krwawień istnieją i ich cechy. Ważność i potrzebę wiedzy na temat krwawienia określa właściwa pierwsza pomoc. Faktem jest, że różne rodzaje krwawień wymagają odmiennego podejścia do świadczenia opieki medycznej.

Krwawienie wewnętrzne

Dzięki wewnętrznemu krwawieniu gromadzi się w jamach ciała. Przyczyną jest uraz lub różne choroby przewlekłe. Występuje z zamkniętym urazem klatki piersiowej lub jamy brzusznej z uszkodzeniem naczyń krwionośnych i narządów miąższowych. Krew wlewa się do jamy (opłucnej lub brzucha). Krwawienie wewnętrzne występuje przy nakłuwaniu i skaleczeniu ran, które mają długi kanał rany i wnikają do klatki piersiowej / jamy brzusznej. Podczas urazowego uszkodzenia mózgu obserwuje się krwawienie śródczaszkowe. Ogromna natura, późne leczenie i pewne trudności w ustaleniu diagnozy prowadzą do tego, że wewnętrzne krwawienie zagraża życiu pacjenta. Jeśli mówimy o chorobach, którym towarzyszy krwawienie, możemy zadzwonić gruźlica płuc, wrzód trawienny, marskość wątrobychoroba nerek, pęknięcie śledziony.

Odmianą jest krwawienie śródbrzuszne - nagromadzenie krwi w jamie brzusznej (termin medyczny hemoperitoneum) Ten rodzaj krwawienia jest najczęściej wynikiem urazów brzucha lub powikłań procesów patologicznych w jamie brzusznej i przestrzeni zaotrzewnowej. W przypadku urazów naruszona jest integralność naczyń sieci, krezki jelitowej, wątroby, śledziony, trzustki i pęknięcia tętniaka aorty. Nie wyklucza się możliwości krwawienia do jamy brzusznej po operacjach na jej narządach ze zmniejszeniem krzepnięcia krwi lub niepowodzeniem szwów na naczyniach. Krwotok śródotrzewnowy może być również związany z patologią ginekologiczną: apopleksja jajników i ciąża pozamaciczna.

Krwawienie miąższowe to przepływ krwi z miąższowych narządów wewnętrznych. Krwawienie miąższowe występuje, gdy doszło do uszkodzenia wątroby, śledziony, płuc, nerek i trzustki. Zwykle krwawienie miąższowe ma charakter mieszany, ponieważ tętnice i żyły narządu są uszkodzone. Krew krwawi obficie i stale. Zatrzymanie go jest niezwykle trudne i wymaga interwencji chirurga.

Krwawienie zewnętrzne (zewnętrzne)

Rozwija się wraz z uszkodzeniem naczyń różnych kalibrów. Krwawienie zewnętrzne objawia się uwolnieniem krwi na zewnątrz. Może być włośniczkowy, tętniczy i żylny.

Krwawienie z tętnic

Tętnica jest najniebezpieczniejszym ze wszystkich rodzajów krwawień. Bardzo niebezpieczna jest utrata 1-1,5 litra krwi. Kiedy rozwija się utrata krwi niedotlenienie a funkcja wszystkich narządów i układów jest zakłócona. Ze względu na wysokie ciśnienie krwi i szybkość jego wypływu skrzepy krwi nie mają czasu na formowanie się, dlatego nie występuje niezależne zatrzymanie. Krwawienie tętnicze występuje z siekanymi, kłutymi ranami, złamaniami lub wielourazowymi.

Ciężkie krwawienie występuje z uszkodzeniem tętnic szyjnych, udowych lub pachowych. Obfite krwawienie (masywne) jest śmiertelne - śmierć może nastąpić w ciągu 3-5 minut. Dzięki niemu traci się 40-70% krwi (utrata krwi wynosi 2-3,5 litra). Absolutnie śmiertelna jest utrata ponad 3-3,5 litra.

Krwawienie żylne

Występuje w przypadku ran ciętych i kłutych. Dzięki temu krew płynie w kolorze ciemnej wiśni i płynie powoli, równomiernie, w ciągłym strumieniu. Krwawienie żylne jest mniej intensywne niż krwawienie z tętnic, więc rzadko zagraża życiu ofiary. Jeśli szyja zostanie zraniona, istnieje niebezpieczeństwo rozwinięcia się zatoru powietrznego - powietrze jest zasysane przez uszkodzone żyły podczas wdechu, którego bąbelki stają się źródłem zatorowość łożyska tętniczego.

Krwawienie z naczyń włosowatych

Rozwija się z różnymi zmianami powierzchniowymi skóry (otarcia, płytkie nacięcia), błon śluzowych, mięśni. W przypadku tych obrażeń krwawiące naczynie nie jest widoczne w ranie. Z powodu powierzchownych uszkodzeń utrata krwi jest nieznaczna i nie jest niebezpieczna dla ludzi. Można zauważyć objaw „rosy krwi” - w obszarze uszkodzenia pojawiają się kropelki krwi, podobne do rosy, powoli rosnące. Co charakteryzuje krwawienie włośniczkowe? Jego główne cechy:

  • krew gubi się w kroplach;
  • cała powierzchnia rany krwawi;
  • uszkodzone naczynia nie są widoczne;
  • mała utrata krwi;
  • najmniej niebezpieczne wszystkich typów;
  • często zatrzymuje się sam.

Niebezpieczeństwo istnieje, gdy hemofilia, zapalenie wątroby, posocznicaw którym zaburzone jest krzepnięcie krwi.

Przyczyny krwawienia

Przyczyny są różne, ale główne można wyróżnić:

  • Mechaniczne uszkodzenie naczyń krwionośnych z obrażeniami otwartymi i zamkniętymi. Urazy tętnic są najbardziej niebezpieczne. Jest to całkowite lub częściowe naruszenie integralności ściany naczynia. Urazy mogą być postrzałowe, ugryzione, rąbane nożem, zmiażdżone. Może wystąpić izolowane uszkodzenie tętnicy, a także połączone uszkodzenie żyły, kości i nerwu, co znacznie pogarsza stan pacjenta. Urazy tętnic kończyn są najczęstsze i charakterystycznym objawem, oprócz pulsującego krwawienia niedokrwienie tkanki kończyn. Ten ostatni ma kilka stopni: kompensowany, nieskompensowany, nieodwracalny i martwica.
  • Uszkodzenie termiczne - oparzenia, odmrożenia.
  • Zaburzenia krzepnięcia krwi
  • Zniszczenie ściany naczynia przez proces patologiczny. W takim przypadku rozwija się krwawienie arrozyjne, które nie ma charakteru traumatycznego. Krwawe krwawienie może być spowodowane gruźlicą, onkologią (guzem z rozpadem) lub procesem wrzodziejącym, niszczącym procesem zapalnym (martwica).
  • Zwiększonej przepuszczalności ściany naczynia towarzyszy krwawienie diapetyczne. W tym przypadku najczęściej dotyczy to naczyń mikrokrążenia (tętniczek, żyłek, naczyń włosowatych). Ten patologiczny stan naczyń krwionośnych odnotowano z niedobór witaminy C, mocznica, szkarlatyna, Choroba Shenleina - Genoch, posocznica.
  • Choroby przewodu żołądkowo-jelitowego (wrzód trawienny, hemoroidy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, polipy jelita grubego, Zespół Mallory'ego-Weissa).
  • Mechaniczne uszkodzenia pochwy (pęknięcie ściany), uszkodzenie błony śluzowej szyjki macicy, erozja, choroby zapalne narządów żeńskich, polipy, nowotwory złośliwe i brak kontroli urodzeń powodują krwawienie podczas stosunku.
  • Toksyczne zmiany w naczyniach krwionośnych podczas zatrucia fosforem i benzenem.
  • Choroby układu oddechowego (gruźlica, zapalenie płuc, guzy, obrzęk płuc, rozstrzenie oskrzeli, zawał płucny, ropień).

Wśród pacjentów istnieją grupy o podwyższonym ryzyku krwawienia:

  • Płeć żeńska
  • Starość
  • Pacjenci z niewydolność nerek.
  • W ciąży z niedoczynność jajnikówzaburzenia miesiączkowania, infantylizm narządów płciowychpo aborcji z patologią wątroby, nerek, mięśniaki macicy, wąska miednica, ciąża mnoga, duży płód stanowią grupę ryzyka krwawień położniczych.
  • Osoby z chorobami wątroby
  • Dostępność małopłytkowość lub upośledzona funkcja płytek krwi.
  • Cierpienie kolagenozy (predysponują do krwawienia).
  • Mając historię onkologiczną.
  • Pacjenci przyjmujący leki przeciwzakrzepowe. Najczęściej tacy pacjenci mają krwotok podskórny, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródgałkowy i śródczaszkowy. Małe krwawienie występuje znacznie częściej podczas terapii. warfaryna i środki przeciwpłytkowe.
  • Cierpienie hemofilia.
  • Mając wrodzone choroby krwotoczne (choroba von Willebranda, Anomalia May-Hegglinkrwotoczny teleangiektazja, Trombastenia Glanzmanna, Zespół Scotta).

Objawy krwawienia

Zdolność do określenia rodzaju przepływu krwi i zapewnienia pomocy poprawnie określa wynik tego stanu dla pacjenta.

Jakie są objawy krwawienia z tętnic? Dla zewnętrznego charakterystyczne jest widoczne:

  • pulsujący charakter;
  • jasnoczerwona krew (szkarłatna);
  • jednym z objawów krwawienia z tętnic jest tryskanie krwi z rany.

Krwawienie tętnicze szybko prowadzi do ostrej niedokrwistości. Utrata 1000 ml jest niebezpieczna, a utrata ponad 1000 ml zagraża życiu ofiary. Ofiara jest blada, puls przyspiesza (do 140-160 na minutę), ciśnienie gwałtownie spada, przeszkadza zawroty głowy, nudnościOmdlenie jest częste. Impuls na tętnicach obwodowych znika, obserwuje się zaburzenia oddechowe.

Przy absolutnie śmiertelnej utracie krwi traci się 70% (więcej niż 3-3,5 litra). Występuje mimowolne wydzielanie kału i moczu, drgawki, pacjent zapada w śpiączkę, a śmierć następuje z powodu zatrzymania akcji serca.

Oznaki krwawienia żylnego

Jakie są oznaki tego gatunku?

  • krew płynie powoli i nieprzerwanie z rany (nie tryska i nie uderza kluczem);
  • ciemnoczerwony (bordowy).

Jeśli ciśnienie żylne nie jest wysokie, krew spontanicznie zatrzymuje się z powodu tworzenia skrzepu krwi. Ale przy dużej utracie krwi, podobnie jak w poprzednim przypadku, występuje stan szoku i może dojść do zgonu.

Oznaki wewnętrznego krwawienia

Ogólne objawy wskazują na krwawienie wewnętrzne. Przy umiarkowanym nasileniu - zwiększone tętno do 90-100 uderzeń, zauważono nieokreślone przyspieszone oddychanie, zauważono chłodzenie kończyn, skóra jest blada. Być może pojawienie się suchości w ustach, zawrotów głowy, silnego osłabienia, omdlenia, nudności, powolnej reakcji i zaburzeń ruchowych.

W ciężkich przypadkach ciśnienie skurczowe spada poniżej 80 mm. Hg. Art., A puls jest większy niż 110 uderzeń / min. Pojawia się wyraźny szybki oddech, lepki pot, senność, drżące ręce, ciemnienie w oczach, apatia, pragnienie, niewyraźna świadomość, silna bladość skóry. Przy masywnym krwawieniu wewnętrznym ciśnienie spada do 60 mm Hg. Art., Świadomość jest zdezorientowana (pacjent zachwyca się) lub nieobecna, zimny pot, ostra bladość z szarym odcieniem. Twarze ofiary są wyostrzone, a jego oczy stają się obojętne.

Oprócz ogólnych objawów istnieją też te, które wskazują na uszkodzenie konkretnego narządu. Odkrztuszanie krwi jest oznaką krwawienia z układu oskrzelowo-płucnego. Następstwem jest krwioplucie lub nadmierne wydzielanie krwi podczas kaszlu erozja naczyniowa o godz rozstrzenie oskrzeli, gruźlica lub guzy oskrzeli. W zależności od stopnia krwawienia mogą to być smugi krwi w plwocinie lub wydzielanie szkarłatnej pienistej krwi podczas kaszlu. Napadowy kaszel zwykle poprzedza wydzielanie krwi. Pacjent może odczuwać ból w klatce piersiowej i nieprzyjemne pieczenie, brak powietrza lub uczucie dyskomfortu w oddychaniu. Pacjenta ogarnia niepokój i strach.

Krwotok do jamy opłucnej występuje po uderzeniu w obszar klatki piersiowej. Krew przepływa do jamy opłucnej, a płuco jest ściskane w tej połowie. W związku z tym pacjent oddycha z trudem, a jeśli nagromadzenie krwi jest znaczące - dusi się.

Podczas krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego pojawiają się wymioty ze szkarłatną krwią lub kolorem „fusów kawy”. Wymioty krwi są możliwe, jeśli źródło znajduje się nad więzadłem Treitza, a gdy krew wejdzie w kontakt z kwasem chlorowodorowym, kolor zmienia się i staje się kolorem „zmielonej kawy”. Jednak ze względu na kolor wymiotów nie zawsze jest możliwe dokładne określenie miejsca krzepnięcia. Przy ogromnej utracie krwi z żołądka wymioty mają jaskrawoczerwony kolor.

Przy źródle krwawienia zlokalizowanym w dolnym przewodzie pokarmowym wymioty nie występują, a kał wykrywa się w krwi (jest to również określane przez badanie cyfrowe odbytnicy). Im jaśniejsza krew, tym bardziej odległe jest źródło krwawienia. Przydział niezmienionej krwi częściej wskazuje na krwawienie z hemoroidów. Jaskrawoczerwona krew w kale występuje z dużą utratą krwi i przyspieszoną perystaltyką. Jeśli czas przejścia treści jelitowej wynosi 8 godzin, pojawia się smolisty, błyszczący i lepki stolec melena. Jest to konsekwencja wpływu flory jelitowej na krew, a stolec zwykle nie jest uformowany.

Oznaki wewnętrznego krwawienia w jamie brzusznej są trudne do rozpoznania, ponieważ objawy są niespecyficzne: osłabienie, ostry ból w jamie brzusznej, ciężka bladość, zimny pot, adynamiautrata ciśnienia, częste tętno, sennośćwyrażone słabe tętno duszność, zawroty głowy. Często wewnętrznemu krwawieniu towarzyszy utrata przytomności. Przy takich objawach podejrzewa się patologię chirurgiczną. Diagnozę można dokładnie ustalić, przeprowadzając wywiad z pacjentem (uraz, opóźniona miesiączka) i dodatkowe badanie: badanie krwi, USG jamy brzusznej, badanie ginekologa.

Testy i diagnostyka

Kilka układów jest ważnych w krzepnięciu krwi - komórkowy (płytki krwi) i białko osocza (czynniki krzepnięcia). Dlatego, aby wyjaśnić przyczyny zwiększonego krwawienia, konieczne jest określenie spójności funkcji płytek krwi i aktywności czynników krzepnięcia. Badanie pacjentów ze skłonnością do krwawień obejmuje badanie krwi pod kątem krzepliwości i czasu trwania krwawienia.

Istnieją pojęcia krzepnięcia krwi i czas trwania krwawienia. Pierwszy wskaźnik jest określony krzepnięcie krwi (czynniki plazmy), a drugi - płytki krwiktóre nabywają aktywność w strefie uszkodzeń małych naczyń (naczyń włosowatych). Badanie krwi na krzepnięcie i czas krwawienia pozwala ocenić obwodowe (lokalne, pierwotne) hemostaza i wtórna hemostaza (makrokrążenie lub koagulacja).

Zatrzymanie krwawienia po uszkodzeniu małych naczyń jest spowodowane tworzeniem się w nich skrzepów krwi. W odpowiedzi na uszkodzenie statku zwęża się i zlewa (lutuje) płytki krwi w miejscu uszkodzenia. Płytki krwi przylegają do krawędzi naczynia, zachodząc na siebie. Z których są zwolnione serotonina i adrenalinaktóre zwiększają skurcz naczyń. Z uszkodzonej tkanki tromboplastynaktóry, wchodząc w interakcje z niektórymi czynnikami układu krzepnięcia osocza, tworzy trombinę. W wyniku tego przyczepność płytek staje się nieodwracalna i tworzy się skrzep fibrynowy (zakrzep płytek krwi) i krwawienie z małych naczyń ustaje.

Czas krwawienia według Duke'a określa czas krwawienia włośniczkowego, który zależy od stanu naczyń włosowatych i aktywności płytek krwi (ich zdolności do adhezji i agregacji). Badanie krwi wykonuje się przy nakłuciu falangi palca serdecznego. W tym samym czasie, co nakłucie, włącza się stoper, a pojawiająca się kropla krwi jest usuwana przez papier. Jeśli nowa kropla nie pojawi się, stoper jest wyłączony, a czas krwawienia jest rejestrowany. Badanie stanu naczyń włosowatych i płytek krwi jest ważne dla choroba von Willebranda, C-hipowitaminoza, choroby wątroby, DIC, niedoczynność nadnerczy. Szybkość krwawienia według Duke'a wynosi 2-4 minuty. Ważne jest wydłużenie tego czasu.

Występuje to w przypadku poważnej gorszej liczby płytek krwi (lub małopłytkowość) Znacznie wydłuża się wraz z chorobą von Willebrandta, chorobami wątroby, DIC, nowotworami. Ponadto czas krwawienia wydłuży się wraz z zaburzeniami krzepnięcia (zespół zakrzepowo-krwotoczny) i podwyższonym poziomem heparyna we krwi - choroba dziedziczna hiperheparinemiaco się objawia skaza krwotoczna. Skracanie wskazuje na zwiększoną zdolność naczyń włosowatych do rozkładu. W przypadku zaburzeń krwawienia norma czasu trwania krwawienia nie zmienia się.

Czas krzepnięcia krwi (inny wskaźnik) to odstęp czasu, w którym tworzy się skrzep, który zatrzymuje krwawienie. Ten wskaźnik służy do wykrywania zaburzeń hemostatycznych i jest stosowany przed zabiegiem chirurgicznym i podczas badania profilaktycznego. Pobieranie krwi odbywa się nie wcześniej niż 8 godzin po posiłku. Przed badaniem alkohol i aktywność fizyczna są wykluczone. W przypadku krwi żylnej (określonej metodą Lee-White'a) czas ten nie powinien przekraczać 10 minut (5 do 10 minut).

Wydłużenie czasu wskazuje na skłonność do krwawień. Można to zaobserwować przy:

  • niedobór czynników plazmy;
  • wrodzona gorsza czynność osocza;
  • choroby wątroby;
  • leczenie pośrednimi antykoagulantami.

Skrócenie czasu krzepnięcia wiąże się z wysokim ryzykiem zakrzepicy, którą obserwuje się u trombofilia, stosowanie środków antykoncepcyjnych i kortykosteroidów, zespół DIC (etap hiperkoagulacji).

Wtórna (krzepnięcie) hemostaza jest zawarta w krwawieniu z dużych i średnich naczyń i jest zapewniana przez układ krzepnięcia osocza. Zawiera dwa ogniwa - prokoagulant i antykoagulant. Koagulacja plazmowa jest kaskadą reakcji zachodzących pod wpływem enzymów, w których poprzedzający czynnik (proenzym) jest przekształcany w enzym, który aktywuje inny proenzym układu. Końcowym produktem krzepnięcia jest nierozpuszczalny skrzep płytkowy (lub inna nazwa „zakrzep hemostatyczny”). Proces przebiega w 4 fazach: tworzenie protrombinazy, tworzenie trombiny, fibryny i fibrynolizy.

W procesie krzepnięcia krwi biorą udział prokoagulanty - są to białka i wapń, które powodują tworzenie fibryny (jest to podstawa hemostazy). Prokoagulanty są oznaczone liczbami: od I do XIII.

Znaczenie ma XII - czynnik Hagemana. Norma 65–150%. Jego aktywacja następuje podczas interakcji z uszkodzonym naczyniem i uruchamia mechanizm krzepnięcia wewnątrznaczyniowego. Wrodzonym niedoborem tego białka jest choroba Hagemana, która charakteryzuje się zwiększonym czasem krzepnięcia krwi przy braku krwawienia. Ponieważ nie ma tendencji do krwawień, choroba nie jest wykrywana (wykrywana przypadkowo podczas badania przed operacją).

Pierwsza pomoc w krwawieniu

Tymczasowe zatrzymanie krwawienia odnosi się do miodu przedmedycznego. pomoc i jest udzielana w ramach pierwszej pomocy. Pierwsza pomoc w przypadku krwawienia obejmuje różne metody i metody zatrzymywania krwawienia, a wszystkie dotyczą tymczasowego zatrzymania krwawienia.

Jakie są sposoby na zatrzymanie krwawienia? W zależności od rodzaju krwawienia wybiera się jedną lub drugą metodę tymczasowego zatrzymania:

  • Rany Tamponade. Ta metoda jest stosowana w przypadku ran głęboko penetrujących (ran nożowych i postrzałowych). Aby to zrobić, opatrunki są nakładane na czubek palca wskazującego i wprowadzane do otworu rany tak głęboko, jak to możliwe. Palca nie można usunąć z rany, a równolegle tamponada jest wykonywana palcem wskazującym drugiej ręki. Przesuwając materiał wzdłuż kanału rany, palec pierwszej ręki jest stopniowo usuwany. Tak więc, zmieniając ręce na przemian, gęsto wypełnij kanał rany do końca. Ponadto na ranę nakładany jest dodatkowy materiał i szczelnie przymocowany. Jeśli to możliwe, używaj bandaży ze środkiem hemostatycznym.
  • Nacisk palca na krwawiące naczynie.
  • Zastosowanie opatrunku ciśnieniowego.
  • Zgięcie kończyny w stawie i ustalenie jej w tym stanie.
  • Zastosowanie opaski uciskowej polega na okrągłym pociągnięciu kończyny. Uzasadnione pytanie brzmi: przy jakim krwawieniu stosuje się opaskę uciskową? Stosuje się go w przypadku krwawienia z tętnic i tylko w przypadku uszkodzenia dużych tętnic (rąk i nóg), jeśli opieka medyczna jest opóźniona. Podczas zakładania uprzęży należy podać czas jej założenia. Opaski uciskowe można również nakładać z krwawieniem żylnym, jeśli nie można zastosować opatrunku uciskowego lub jeśli krwawienie nie ustało po nałożeniu.
  • Nakładka zaciskowa (wykonywana przez karetkę).
  • Podwyższone położenie kończyny.

Po zidentyfikowaniu źródła musisz taktycznie postępować właściwie i wiedzieć, jakie krwawienie należy w pierwszej kolejności zatrzymać, szczególnie jeśli ofiara ma uraz wielonarządowy. Przede wszystkim musisz zatrzymać tętnicę, ponieważ ten gatunek jest uważany za najbardziej niebezpieczny.

Pierwsza pomoc w krwawieniu z tętnic

Pierwszą pomoc w przypadku tego rodzaju krwawienia należy przeprowadzić szybko i kompetentnie, ponieważ w przypadku uszkodzenia tętnicy krwawienie jest obfite i zagraża życiu pacjenta. Stan pacjenta, a nawet jego życia, zależy od szybkości dostarczania PMF.

Algorytm zatrzymywania krwawienia z tętnic

  • Ustaw ofiarę tak, aby miejsce urazu znajdowało się powyżej poziomu serca.
  • Jeśli krwawienie nie jest silne, na ranę można zastosować opatrunek uciskowy.
  • Przyłóż palec do kości (naciskając tętnicę powyżej miejsca urazu).
  • Użyj zgięcia kończyny w stawie. W przypadku uszkodzenia tętnicy podobojczykowej, pachowej lub ramiennej oba łokcie są skierowane do tyłu. Kiedy tętnica udowa jest uszkodzona, udo jest doprowadzane do żołądka, noga zgina się w stawie kolanowym i jest unieruchomiona.
  • W przypadku krwawienia z tętnic należy również zastosować ścisłe zatkanie. W przypadku krwawienia z tętnicy szyjnej należy szybko uszczypnąć ranę palcami (pięścią), a następnie wypełnić ją dużą ilością gazy.

Najszybszym sposobem jest wciśnięcie naczynia do kości powyżej miejsca krwawienia. Musisz nacisnąć kilkoma palcami jednego, a lepiej obiema rękami. Punkty ciśnienia tętniczego podano poniżej.

Nacisk palca, jeśli zostanie wykonany prawidłowo, umożliwia niemal natychmiastowe zatrzymanie krwawienia. Ale utrzymanie takiego ciśnienia jest trudne przez ponad 3-5 minut. Dlatego nacisk na punkty nacisku jest awaryjną, tymczasową pomocą, która jest zastępowana przez zastosowanie opaski uciskowej lub zacisku. W niektórych przypadkach nacisk palca jest jedynym sposobem, na przykład, jeśli nie można zastosować opaski uciskowej (urazy szyi lub obecność wysoko położonych ran barku i bioder).

W każdym razie ta technika jest ważna, ponieważ pozwala zyskać czas na inne metody.
Krwawienie tętnicze można skutecznie zatrzymać tylko poprzez zastosowanie opaski uciskowej nad miejscem krwawienia - jest to najbardziej niezawodna metoda stosowana na kończynach dolnych i górnych.

Jak zastosować opaskę uciskową? Przede wszystkim musisz znać zasady stosowania opaski uciskowej:

  • Nakłada się na miejsce krwawienia.
  • Miejsce aplikacji jest pokryte warstwą gazy (jeśli nie, chusteczką, kawałkiem materiału). Odbywa się to, aby nie uszkodzić skóry i powierzchniowo zlokalizowanych nerwów.
  • Opaska uciskowa jest nakładana na uniesioną kończynę.
  • Robią kilka tur, pierwsze rundy opaski uciskowej są mniej napięte, a kolejne rundy są bardziej napięte. Zakręty powinny się do siebie zbliżać. Po prawidłowym zastosowaniu krwawienie ustaje, puls znika, a skóra pod opaską staje się blada. Końce opaski uciskowej są dobrze zamocowane.
  • W przypadku krwawienia kończyn górnych opaska uciskowa jest nakładana na górną jedną trzecią ramienia (jak najbliżej pachy). Jeśli kończyna dolna jest uszkodzona, nakłada się ją na górną jedną trzecią uda (tak blisko fałdu pachwinowego, jak to możliwe). To miejsce zastosowania wynika z faktu, że koncentrują się tutaj duże naczynia, których szczypanie zapewnia szybki efekt. Biczowanie dolnej części nogi i przedramienia nie jest skuteczne, ponieważ w tych częściach naczynia leżą głęboko, a zatrzymanie krwawienia jest mało prawdopodobne.
  • Kiedy obrzęk i niebieskawość ręki lub nogi poniżej zastosowania opaski uciskowej jest ona usuwana, a po chwili nakładana ponownie.
  • Pamiętaj, aby podać czas zastosowania opaski uciskowej, ponieważ zaprzestanie przepływu krwi powoduje martwicę tkanek. Zasadniczo opaska uciskowa nakłada się na 1,5-2 godziny, zimą czas ten jest skrócony do jednej godziny. W tym czasie pacjent musi zostać zabrany do placówki medycznej.
  • Jeśli opaska uciskowa znajduje się na kończynie dłużej niż przez określony czas, wówczas w celu przywrócenia dopływu krwi zostaje osłabiona o 5-10 minut, a w tym czasie stosuje się metodę dociskania palca naczynia. Można to powtórzyć kilka razy, skracając czas spędzony na opasce kończyny. Za każdym razem musisz narzucić to ponad poprzednie miejsce.
  • Ofiara powinna leżeć na plecach ze spuszczoną głową (dla lepszego dopływu krwi do mózgu) i podnosić ręce i nogi.
  • W przypadku braku opaski uciskowej stosuje się gumową rurkę, krawat, szelki, chusteczkę, paski, ręcznik i kawałek gęstej tkaniny.

Krwawienie żylne

Co zrobić, jeśli wystąpi krwawienie żylne i jakie metody zatrzymania istnieją? Pod względem PMP naczynie jest dociskane do kości poniżej rany. Wykonanie tego nie wymaga dodatkowych urządzeń. W przypadku uszkodzenia żyły najlepszym sposobem jest nałożenie bandaża ciśnieniowego.

Przed tym rana jest myta środkiem antyseptycznym i nakładane są warstwy gazy, a następnie gęsta kula waty (nierozłożony bandaż), która będzie naciskać na ranę i szczelnie zabandażowana. Opatrunek uciskowy powinien chwycić ranę powyżej i poniżej 10-15 cm. Przy ciasnym bandażowaniu i naciskaniu przedmiotu naciskającego światło żył jest ściskane. Następnie, przy żylnym krwawieniu kończyny, przywiązuje się podwyższoną pozycję i stosuje się zimno. Pierwszą pomoc dla tego rodzaju przepływu krwi można zrobić z ranami tamponadowymi. Czasami staje się ostateczną metodą zatrzymywania krwi.

Jak zatrzymać krwawienie żylne opaską uciskową? Jak już wspomniano powyżej, przy tego rodzaju przepływie krwi stosuje się również opaskę uciskową, jeśli nie jest możliwe zatrzymanie przepływu krwi w jakikolwiek sposób, ale opaska uciskowa jest nakładana poniżej poziomu rany. Potwierdzeniem skuteczności jest zatrzymanie krwawienia. Jeśli rodzaj krwawienia zostanie nieprawidłowo określony, nie zatrzyma się.

Krwawienie z naczyń włosowatych

Ze względu na zdolność krzepnięcia krwi krwawienie z naczyń włosowatych często zatrzymuje się samoistnie. Zatrzymaj krwawienie z naczyń włosowatych, podnosząc uszkodzoną kończynę powyżej poziomu ciała. Jeśli tak się nie stanie lub aby przyspieszyć proces zatrzymywania krwi, a także aby zapobiec infekcjom przedostania się do rany, krwawienie kapilarne zatrzymuje się poprzez zastosowanie opatrunku ciśnieniowego: w obecności nadtlenku wodoru rana jest leczona, nakłada się kilka warstw czystej gazy (bandaż), a następnie warstwę waty i bandażuje się bandażem.

Robią to dość ściśle, ale nie za dużo - nie należy zakłócać przepływu krwi tętniczej i żylnej. Następnie na ranę nakłada się zimno (przyczynia się do zwężenia małych naczyń). Jeśli zestaw pierwszej pomocy ma gąbkę hemostatyczną, wówczas jest on nakładany na ranę zamiast gazy, a następnie wykonuje się bandaż uciskowy.W przypadku braku opatrunków medycznych miejsce krwawienia jest bandażowane chusteczką lub czystą bawełnianą szmatką. Tymczasowe sposoby zatrzymania mieszanego krwawienia są takie same.

Wszystkie powyższe metody są stosowane do zewnętrznego krwawienia, ale w przypadku ran i krwawień z narządów wewnętrznych krwawienie jest zatrzymywane w placówce medycznej.

Pierwsza pomoc przy krwawieniu wewnętrznym

Po uderzeniu w brzuch lub ranę dochodzi do pęknięcia wątroby, śledziony lub tętnicy brzusznej, któremu towarzyszy ogromny przepływ krwi do jamy brzusznej. Ponadto ten stan obserwuje się w przypadku ciąży pozamacicznej. W obu przypadkach przy wewnętrznym krwawieniu dootrzewnowym pojawia się silny ból brzucha, utrata przytomności u pacjenta, szybko rozwija się wstrząs krwotoczny.

Co robić w takich przypadkach? Oczywiście nie można zatrzymać krwawienia wewnętrznego w domu ani na ulicy - zatrzymanie krwawienia wewnętrznego wymaga interwencji chirurgicznej. Jednak szybka reakcja, wezwanie karetki pogotowia i natychmiastowy transport do placówki leczniczej uratuje pacjenta. Zanim nadejdzie karetka, ofiara otrzymuje półsiedzącą pozycję ze zgiętymi nogami na kolanach, a na brzuch nakłada się lód lub zimny okład.

W przypadku krwawienia z żołądka pacjent potrzebuje odpoczynku, przykładając zimno do żołądka. Posiłek jest wykluczony. Podczas leżenia z podniesionymi nogami wymagany jest transport do przedziału na noszach. W szpitalu z krwawieniem z przewodu pokarmowego wstrzykuje się je do żołądka kwas aminokapronowy i zastosuj metody endoskopowe, aby zatrzymać krwawienie.

W nagłych przypadkach krwotok płucny obejmuje:

  • Tworzenie swobodnego oddychania (rozpiąć kołnierzyk koszuli, ubrania, zdjąć krawat, usunąć protezy).
  • Nadanie pacjentowi pozycji półsiedzącej z podniesionym końcem tułowia. Pacjent nie powinien wstawać ani chodzić. W przypadku utraty przytomności - pozycja z boku.
  • Wyjątek od jedzenia i wody.
  • Nakładanie zimnego kompresu na klatkę piersiową.
  • Pilna hospitalizacja.

W przypadku krwotoku płucnego krew jest zasysana z górnych dróg oddechowych na oddziale przyjęć, a pacjent jest hospitalizowany na oddziale intensywnej terapii chirurgicznej.

Na etapie przedszpitalnym, aby zatrzymać (zmniejszyć) krwawienie wewnętrzne, konieczne jest podawanie leków dożylnie (odbywa się to przez pogotowie ratunkowe). Przy spadku ciśnienia poniżej 80 mm RT. Art. podczas transportu rozpocznij terapię infuzyjną. Wprowadzane są rozwiązania koloidalne (Polyglukin, Reopoliglyukin) 400-1200 ml.

Leki te zwiększają objętość krążącej krwi, poprawiają mikrokrążenie i właściwości reologiczne. Jeśli ciśnienie pacjenta jest niższe niż 60 mm Hg. Art., Najpierw przeprowadzić infuzję i dopiero po poprawie wskaźników ciśnienia i pulsu transportować pacjenta. Terapia infuzyjno-transfuzyjna jest niezbędnym warunkiem utraty krwi. Szybkość uzupełniania zależy od stopnia utraty krwi. Najpierw roztwory wstrzykuje się w strumieniu, a po ustabilizowaniu ciśnienia infuzję przeprowadza się przez kroplówkę.

Wprowadzenie chlorek wapnia bez znaczenia, ponieważ jego wpływ na układ krzepnięcia jest wątpliwy, niska wydajność i Vikasola. Najbardziej skuteczne jest wprowadzenie 100 ml roztworu kwas aminokapronowy. W szpitalu pacjentowi nadal podaje się roztwory do infuzji w celu uzupełnienia objętości krążącej krwi: krystaloidy (izotoniczny roztwór chlorku sodu, Normosol, Disol, roztwór Ringera) i roztwory koloidalne (Albumina, Plazma, Dekstranroztwory żelatynowe i Skrobia hydroksyetylowa).

Pamiętaj, aby wprowadzić leki zapobiegające krwawieniu: na początkowym etapie stosuje się środki hemostatyczne, a nieco później (lub równolegle) - inhibitory fibrynoliza.

Leki hemostatyczne na ciężkie krwawienie:

  • świeże mrożone osocze;
  • koncentrat kompleksu protrombiny (preparat Octaplex);
  • rekombinowany czynnik krzepnięcia VII-a (rFVIIa, preparat NovoSeven);
  • etamylan sodu;
  • oktreotyd (z krwawieniem z przewodu pokarmowego);
  • trombina;
  • fibrynogen.

Obiecujące, szczególnie w przypadku niekontrolowanego krwawienia, jest wprowadzenie rekombinowanego czynnika krzepnięcia VII-a. Lek zmniejsza intensywność utraty krwi i zapobiega (lub opóźnia) rozwój DIC. Równolegle stosuje się inhibitory fibrynolizy. Środki przeciwfibrynolityczne obejmują: kwas traneksamowy, kwas aminokapronowy i aprotynina.

Działanie hemostatyczne kwasu traneksamowego jest prawie 20 razy większe niż działanie kwasu aminokapronowego, ponieważ ma on stabilną strukturę molekularną. Dodatkowy efekt hemostatyczny dzięki stymulacji syntezy kolagen, co zwiększa elastyczność skrzepu fibrynowego, co pomaga zatrzymać krwawienie.

Lekarze

Specjalizacja: chirurg / terapeuta

Trushina Maria Sergeevna

1 recenzja970 rub.

Vasilieva Olga Illarionovna

5 recenzji 2200 rub.

Vishnyakova Olga Dmitrievna

4 recenzje1800 rub. Więcej lekarzy

Leki

NovoSevenEtamsylanKwas aminokapronowy
  • Leki hemostatyczne: Etamsylan, koncentrat kompleksu protrombiny, NovoSeven, Kwas aminokapronowy, Kwas traneksamowy, Tranexam.
  • Rozwiązania infuzyjne: Polyglukin, Normosol, Disol, roztwór Ringera, Reopoliglyukin, Gelofusin, roztwór albuminy, Natywna plazma.

Procedury i operacje

Transfuzja krwi jest niezbędną procedurą ratowania życia z masywnym krwawieniem. Ten rodzaj terapii charakteryzuje się trudnościami i powikłaniami (niedobór krwi dawcy, niekompatybilność, możliwość zakażenia), dlatego szukają alternatywy.

Metody końcowego zatrzymania krwawienia są wykonywane w placówce medycznej i wymagają hemostazy chirurgicznej. Krwawienie z żołądka można czasem wyeliminować za pomocą endoskopowych metod hemostazy:

  • mechaniczne hemostaza (obcinanie i podwiązanie);
  • elektrokoagulacja;
  • metody aplikacji;
  • zastrzyk endoskopowy (adrenalina i roztwór hipertoniczny, mieszanka alkohol-nowokaina).

W przypadku żylaków przełyku stosuje się stwardnienie endoskopowe żył. Ostateczne zatrzymanie krwawienia podczas urazów płuc można osiągnąć chirurgicznie - zszywając rany płucne. Taktyka w hemothorax niejednoznaczny. Niektórzy eksperci zalecają wczesną interwencję chirurgiczną, podczas gdy inni uważają, że konieczne jest skorzystanie z operacji dopiero po otrzymaniu 1-1,5 litra krwi podczas nakłucia jamy opłucnej. W każdym razie skrzepy krwi pozostają w jamie opłucnej, którą należy usunąć.

W przypadku urazów serca ostateczne zatrzymanie krwawienia wykonuje się przez zszycie, bez wpływu na naczynia wieńcowe. Rana serca jest zszywana monolitycznymi nitkami, które nie wchłaniają się ani nie ustępują po miesiącu. Rany zszywa się na pełną głębokość i nie uszkadzają wsierdzia. Wykonuje się różne rodzaje operacji: usunięcie śledziony, części wątroby, nerki, wycięcie żołądka, usunięcie płata płuca, jeśli narządy te stały się źródłem krwawienia.

Wystawienie na wysoką temperaturę powoduje efekt hemostatyczny. Koagulacja białka ściany naczyń odbywa się za pomocą diatermocoagulacji, lasera, spawania argonowego, skalpela plazmowego.

Dieta

Biorąc pod uwagę fakt, że niedokrwistość z niedoboru żelaza rozwija się w wyniku krwawienia, pacjentom zaleca się dobre odżywianie z wysoką zawartością żelaza, magnezu i witamin (dieta na niedokrwistość).

Zapobieganie

  • Terminowe wykrywanie chorób, w których istnieje ryzyko krwawienia (wrzód trawienny, erozja, żylaki przełyku, hemoroidy itp.).
  • Identyfikacja wrodzonych i nabytych zaburzeń krzepnięcia.
  • Zastosowanie inhibitorów pompy protonowej do zapobiegania powikłaniom żołądkowo-jelitowym, które mogą rozwinąć się przy zastosowaniu leków przeciwzakrzepowych (u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową) i kortykosteroidów (u pacjentów reumatologicznych).
  • Staranne planowanie porodu u kobiet zagrożonych eliminacją krwawień podczas porodu i po porodzie.
  • Przygotowanie pacjenta do operacji z obowiązkowym badaniem koagulogramu, terminowe stosowanie leków prokoagulacyjnych podczas operacji i, w razie potrzeby, przeprowadzanie transfuzji krwi.
  • Przerwanie stosowania leków przeciwzakrzepowych na 5-6 dni przed planowaną interwencją chirurgiczną.
  • Wyjątkiem niekontrolowanego podawania leków, które uszkadzają błonę śluzową przewodu pokarmowego, perforują zmiany erozyjne i wrzodziejące oraz powodują krwawienie, jest przede wszystkim niesteroidowy lek przeciwzapalny.

Konsekwencje i powikłania

W zależności od ciężkości utraty krwi możliwe są następujące komplikacje:

  • Niedotlenienie (niedokrwistość i krążenie).
  • Zaburzenia czynności serca.
  • Przewlekła niedokrwistość. Doprowadzają do tego przez długi czas. hemoroidykrwawiące polipy szczeliny odbytnicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubegokrwawienie z wrzodów żołądka lub dwunastnicy, erozja szyjki macicy.
  • Ostra niedokrwistość. Rozwija się z utratą 1-1,5 litra krwi, któremu towarzyszy pogorszenie czynności serca, postępujący spadek ciśnienia.
  • Wstrząs krwotoczny (ostra niewydolność naczyniowa). Rozwija się wraz z utratą krwi i brakiem odpowiedniej pomocy. Dla skutecznego leczenia ważne jest, aby rozpocząć terapię infuzyjną nie później niż pół godziny od pojawienia się pierwszych objawów szoku. Wskaźnikiem skuteczności środków terapeutycznych jest normalizacja ciśnienia, spadek tachykardia, zwiększony wskaźnik czynności serca i częstość oddawania moczu.
  • Kompresja sąsiednich narządów i tkanek rozlanych krwią, co jest niebezpiecznym powikłaniem i wymaga pilnej operacji ze względu na wysokie ryzyko śmierci.
  • Powstawanie krwiaka pulsującego, który występuje z powodu uwolnienia krwi do otaczających tkanek - pulsują jak puls.
  • Zator powietrzny. Występuje, gdy zranione są duże żyły, które mocno opadają. W momencie wdechu powstaje podciśnienie w żyle (zwłaszcza w żyłach szyjnych i podobojczykowej) i wystarczająco duże porcje powietrza docierają do serca, a następnie do krążenia płucnego. Powoduje nagłą śmierć.
  • Fałszywa edukacja tętniakktóre są formacjami sakralnymi z krążącą krwią.
  • Zator tłuszczowy, rozwijające się z jednoczesnym urazem (złamaniem) kości cewkowych, które są bogate w tkankę tłuszczową i szpik kostny. Tłuszcz w tym przypadku dostaje się do naczyń, zatykając je.

Prognoza

Wielkość utraty krwi i szybkość opieki są głównymi czynnikami prognostycznymi wpływającymi na rozwój powikłań i życie pacjenta. Krwawienie włośniczkowe nie zagraża życiu.

Krwawienie z tętnic jest największym zagrożeniem. Najważniejsze z nimi jest właściwe udzielanie pomocy i zapobieganie wstrząsowi krwotocznemu. Wraz z terminem rozpoczęcia intensywnej terapii wynik wstrząsu krwotocznego jest korzystny. W przypadku dużej utraty krwi i opóźnienia w asystowaniu może dojść do śmierci. Fatal to utrata krwi 3000–3500 ml.

Lista źródeł

  • Pomoc medyczna w nagłych wypadkach. Podręcznik: T.V. Otvagina - St. Petersburg: Phoenix, 2015 - 256 str. 3)
  • Pierwsza pomoc Książka informacyjna. M .: Folio, Unicorn, 2001. - 384 s.
  • Belichenko I.A., Stanulis A.I. i wsp .: Endoskopowe zatrzymanie krwawienia z żołądka i dwunastnicy przez wstrzyknięcie mieszaniny hemostatycznej. // Chirurgia. 1984. - nr 3. - S. 120-2.
  • Baranchuk V.N., Pichuev A.V., Scriabin O.N. Leczenie ostrego krwawienia z przewodu pokarmowego w specjalistycznym szpitalu. // West. Heer. -1992.-No. 7-8.-C. 102–8.

Obejrzyj wideo: Jak zatamować krwawienie z nosa? - Pierwsza Pomoc (Październik 2019).

Popularne Wiadomości

Kategoria Choroba, Następny Artykuł

Gelarium Hypericum
Leki

Gelarium Hypericum

Skład Tabletka zawiera składnik aktywny: ekstrakt z dziurawca zwyczajnego standaryzowany i dodatkowe składniki. Forma uwalniania Gelarium Hypericum jest produkowany w postaci tabletek powlekanych, 15 sztuk w blistrach, 2 lub 4 opakowania w paczce. Działanie farmakologiczne Gelarium Hypericum ma działanie przeciwlękowe i przeciwdepresyjne.
Czytaj Więcej
Coldact Plus
Leki

Coldact Plus

Skład Coldact Skład leku zawiera aktywne składniki chlorowodorek fenylopropanoloaminy - 0,5 g + maleinian chlorfeniraminy - 0,08 g oraz dodatkowe substancje, które tworzą otoczkę żelatynową. W ramach kapsułek substancji czynnych Coldact Flu Plus: paracetamol - 0,2 g; maleinian chlorfenaminy - 8 mg; chlorowodorek fenylefryny - 25 mg i substancje pomocnicze (hypromeloza, MCC, talk, etyloceluloza, powidon, ftalan dietylu, izopropanol, barwniki, sacharoza, woda, disiarczyn sodu, syrop skrobiowy, wersenian disodowy, ziarna cukru).
Czytaj Więcej
Omnopon
Leki

Omnopon

Skład W 1 ml 1% roztworu - morfina 5,75 mg, papaweryna 0,36 mg, tebain 0,05 mg, kodeina 0,72 mg, narcyna 2,7 mg, Disodowy EDTA, gliceryna, roztwór kwasu solnego, woda do wstrzykiwań, - jako substancje pomocnicze. W 1 ml 2% roztworu morfiny 11,5 mg, papaweryny 720 mcg, narcyny 5,4 mg, kodeiny 1,44 mg, tebainy 100 mcg.
Czytaj Więcej
Rybonukleaza
Leki

Rybonukleaza

Skład W 1 butelce zawiera 10 mg substancji czynnej rybonukleazy. Forma uwalniania Rybonukleaza jest dostępna w postaci liofilizatu. Działanie farmakologiczne Środek proteolityczny, stosowany miejscowo. Farmakodynamika i farmakokinetyka Rybonukleaza jest lekiem enzymatycznym. Substancja czynna jest uzyskiwana z trzustki bydła.
Czytaj Więcej